We gaan nog niet met pensioen

Het 65-jarig jubileum van onze vereniging zet je aan het denken over je eigen Humanitas-verleden.

Nú ben ik natuurlijk als directeur betrokken bij Humanitas, maar in mijn herinnering ben ik minstens twintig jaar lid.

Het gekke is, dat ik mij niet meer precies herinner waarom ik lid werd. Waarschijnlijk door een humanistische mailing, want lid van het Humanistisch Verbond ben ik al langer. In mijn beleving zijn er veel samenhangende lidmaatschappen: de vakbond, de PvdA, de VARA, de VPRO, donaties aan HIVOS en betrokkenheid bij HV en Humanitas. Ik ben nog altijd een beetje ‘verzuild’, ben ik bang. Gelukkig is Humanitas breder dan ‘mijn zuil’.

Het is mij daarbij vergaan zoals veel leden: je bent uit sympathie lid en weet ook niet zo precies wat de organisatie doet. Daar kreeg ik zelf pas een helder beeld van in de periode direct voor mijn aantreden als directeur. Een bijzondere tijd, waarin ik me oriënteerde en meeliep met thuisadministratie, vriendschappelijk huisbezoek, en op een kindervakantieweek in het nachtspel als koe in het bos heb gelegen…

In de afgelopen jaren heb ik ook veel vernieuwing gezien: de uitbouw van de thuisadministratie-projecten, de ontwikkeling van het chatproject Het Luisterend Oog,  de start van een project als Begeleide OmgangsRegeling. We kunnen als vereniging wel 65 worden, met pensioen gaan we niet, zelfs niet op ons 67ste!

Als ik geschiedenis en hedendaagse praktijk van Humanitas op me laat inwerken, dan realiseer ik me hoe bewonderenswaardig en misschien ook wel hoe wonderlijk het is, dat er duizenden vrijwilligers, zijn die niet alleen verantwoordelijkheid voor zichzelf nemen, maar die ook hun betrokkenheid op anderen en op de samenleving in praktijk brengen. In besturen en in contacten van mens tot mens. Hulde!