'Het doet wat met je'

Anita Lelieveld - Landelijk Project Het Luisterend Oog

De eerste keer dacht ik dat ik iets moest doen. Mensen vertrouwen geven bijvoorbeeld. Maar dat bleek helemaal niet te hoeven. De mensen die op de Humanitas-website willen chatten, doen dat om hun verhaal kwijt te kunnen. Ze willen een luisterend oor of oog, in dit geval van iemand waarvan ze niet weten wie het is, en die ook niets weet van hen. Ze vragen soms wel of je man of vrouw bent. En vaak expliciet dingen als: “Je weet toch verder niets van me, hè?” Het gekke is dat je in die anonieme gesprekken toch vaak diep gaat.

De chats duren altijd wel een uur, en ik heb er wel van twee of drie uur. Je komt grote problemen tegen. Misbruik, groepsverkrachting, zelfmoordplannen, borderliners, het komt allemaal voorbij. Dat doet wel wat met je. Ook al omdat je soms wil ingrijpen maar dat niet kunt. Als een meisje van zestien vertelt over misbruik, dan moet je je erbij neerleggen dat zo’n gesprek eenmalig is en anoniem. Vooral in het begin kostte me dat moeite. Maar ik heb steeds meer gemerkt dat chatten mensen echt oplucht. “Je weet niet hoeveel dit voor me betekent”, schrijven ze  dan, of, zoals een meneer laatst, “Ik heb het nu weer op orde!” Ik kijk ondertussen elke week uit naar mijn chats. Niet alleen omdat het een mooie aanvulling is op mijn werk – ik ben zelfstandige adviseur en counselor –, maar ook omdat het mijn leven verrijkt en zo dankbaar is.