'Vet cool' zei Bashir

Bart de Roos - Voorleesproject

Afdeling Hoogezand-Sappemeer/Slochteren

Mijn twee kinderen zijn dyslectisch. Dat is natuurlijk rot voor ze, maar het fijne ervan was dat ik lekker veel kon voorlezen. Intussen zijn ze groot en lees ik niet meer voor. Toen ik zo’n drie jaar geleden een oproep van Humanitas in de krant las voor vrijwilligers om voor te lezen, sprong ik dan ook op. “Dat hebben ze voor mij bedacht”, riep ik.

Het jongetje dat ik ging voorlezen heet Bashir. Hij was vier, sprak geen woord Nederlands, en was net vanwege gezinshereniging met zijn moeder uit Ivoorkust hierheen gekomen. Bashir zou ik een uur of anderhalf per week voorlezen. Ik maak het wat langer. Maar natuurlijk lees ik niet alleen maar. We doen ook spelletjes. Wel zijn die altijd gericht op taal.

Tegenwoordig gaat dat in samenspraak met school. Als Bashir bijvoorbeeld problemen heeft met voor/achter, vraagt zijn juf of ik daar iets mee kan. Dan doe ik spelletjes met Bashir en zijn vriendjes, en roep de hele tijd “voor” en “achter”. Bashir spreekt al aardig Nederlands, hoewel er woorden zijn die hij niet kent. Maar: iedereen wil hem helpen. Het is ook een geweldig leuk jongetje. Laatst vroeg een vriendje wie ik was. Bashir zei: “Dat is mijn opa! Nou ja, een soort opa.”Héél schattig. Er zo zijn er zoveel ontroerende momenten. Zoals die keer toen hij met een buurjongetje met een quad speelde. Ik vroeg wat hij ervan vond. “Vet cool!”, zei Bashir.