Blog Eva Scholte - 'Vrijwilligers en Kambiz in mijn hoofd'
Al bijna tien jaar in Nederland, geen kans op een verblijfsvergunning, uitgeprocedeerd. Kambiz overleefde zijn wanhoopsdaad niet.
Het was nieuws wat aan me voorbij trok, een appèl op me deed en me machteloos doet voelen. Dat dit in Nederland gebeurt! Na er even bij stil te hebben gestaan, ging ik over tot mijn orde van de maand april: het bezoeken van alle districtsraden van Humanitas om in gesprek te gaan met leden en vrijwilligers over het strategieplan van Humanitas voor de jaren 2012- 2015.
Tijdens mijn bezoek aan district Noord is er voordat we de strategische discussie aangaan een rondje nieuwe opgezette activiteiten/ projecten. Voorzitter Froukje van de afdeling Noordenveld vertelt over de bezoekgroep Esserheem opgericht in juli 2010.
In de justitiële inrichting Esserheem in Veenhuizen zijn buitenlandse gevangenen geplaatst met een zogenaamde ‘ongewenstverklaring’. Dat houdt in dat ze na het uitzitten van hun straf Nederland worden uitgezet. Zij krijgen geen proefverlof en ontvangen geen bezoek, omdat ze in Nederland vaak geen familie of bekenden hebben. De afdelingen Noordenveld en Assen zijn in samenwerking met de humanistisch geestelijk verzorger van Esserheem een bezoekgroep gestart.
Froukje vertelt me dat na een interview met haar in een regionale krant zich spontaan 25 vrijwilligers hebben gemeld. Vrijwilligers die geïnteresseerd zijn in andere mensen, uit andere landen, die vaak weinig toekomstperspectief hebben. Van deze vrijwilligers viel er na een training en de beginfase slechts een enkeling af. De anderen bezoeken elke twee weken gedetineerden uit uiteenlopende landen.
Voor deze vrijwilligers is het contact van mens tot mens, het bezoeken op basis van gelijkwaardigheid hun belangrijkste drijfveer. De gedetineerden zijn blij met de bezoeken, met de mogelijkheid in hun eigen taal over hun verleden, heden en soms toekomst te spreken. Eén keer in de twee weken voelen ze zich even gezien en gehoord.
Heeft Kambiz zich gehoord en gezien gevoeld in Nederland? Of juist helemaal niet? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik me bemoedigd voel door een voorzitter van een afdeling van Humanitas, die met 25 gemotiveerde vrijwilligers gewoon aan de slag gaat. Vrijwilligers die tijd vrij maken om er te zijn voor buitenlandse gedetineerden, zonder veel perspectief.
In het vervolg van de avond spraken we over strategie, over transparantie, resultaten en innovatie. Het waren zinnige discussies. Maar ik reisde van Groningen terug naar Utrecht met in mijn hoofd de gedetineerden en de vrijwilligers van Esserheem. En met Kambiz.
