Verhalen van Vrijwilligers

Liesbeth van der Meij -  Landelijk Project Gezin in Balans

Ik wilde iets doen voor mensen in plaats van scoren in mijn commerciële baan. Daarom dacht ik aan  vrijwilligerswerk. Net op dat moment, zo’n anderhalf jaar geleden, las ik in de krant over Humanitas en Gezin in Balans, een project voor ex-gedetineerde moeders. Ze zochten vrijwilligers. Ik bleef er maar naar kijken. Tot ik de stoute schoenen aantrok.

Het begin was doodeng. Maar ik geloof dat mijn maatje – een ex-gedetineerde moeder van net in de twintig – het net zo eng vond. We kregen snel een band. Ik luisterde vooral, zij vertelde. Over de toekomst, niet over het verleden. Ik weet nog altijd niet waarom mijn maatje in de gevangenis zat – dat doet er ook niet toe. Je helpt iemand met het weer op de rails krijgen van haar leven.

Toen ze vrijkwam had ze geen huis, geen werk en geen school. Ze dacht dat de hele wereld tegen haar was, behalve ik. Wat ik deed, waardeerde ze daarom erg en dat merkte ik ook. Aan kleine dingen meestal, zoals toen we naar de Dienst Werk en Inkomen gingen. Ze tikte me op mijn schouder en zei: “Ik ben heel blij met je!” Dat zijn mooie momenten.

Dit werk doet je echt goed. Sinds ik vrijwilliger ben, maak ik me niet meer druk om pietluttigheden en besef ik hoe fijn ik het heb in mijn eigen leven.