Groningen

Levensverhaal Hanneke (deel 2)

Een onbekende toekomst tegemoet

Lees het eerste deel van Hanneke's levensverhaal hier.

“In juni 1953 gingen mijn vader en ik in Batavia aan boord van de Willem Ruys. De loopplank werd ingehaald. Zo werd de laatste band met de familie en het land, waarvan je niet wist of je het ooit terug zou zien, verbroken. Ik was op weg naar een onbekende toekomst.”

Met deze zinnen eindigt het eerste levensboek van Hanneke Verwey-Schoonderbeek, ze was destijds 15 jaar. In haar tweede levensverhaal komt de Hollandse toekomst van de nu 78-jarige Hanneke aan bod. Ook dit verhaal is tot stand gekomen met hulp van Chris Vogelzang, die als vrijwilliger van Humanitas mensen ondersteunt die hun levensverhaal op een of andere manier willen vastleggen.

Hanneke schrijft in haar inleiding: “Het leven in Nederland heeft mij verwonderd en ik ben door schade en schande wijs geworden.” Haar verwondering blijkt al bij de aankomst in Rotterdam: “Met onze schamele bezittingen liepen wij de loopplank af. Ik was gewend mijn eigen spulletjes te dragen. Maar hier liepen kruiers rond die heel gedienstig je koffertje overnamen en wegbrachten. Dit was voor mij een openbaring: blanke mensen die het werk van koelies doen.”

Aanvankelijk werden zij en haar vader ondergebracht  in diverse pensions. Hanneke moest wennen aan het klimaat, het flauwe eten en de ongepaste “grappen” die de Hollanders tegenover mensen uit  Indië maakten. Ze gaat later naar de mulo, leert veel nieuwe vrienden kennen en trouwt in 1960 in Amsterdam met Bob Verwey. Haar vader betaalt de kosten voor de burgerlijke stand (27,50 gulden), evenals de trouwringen, de kleding en het bruidsboeket. Eigenlijk wilde Hanneke haar verhaal hier laten eindigen, de rest van haar levensloop was immers wel bekend bij kinderen en kleinkinderen. Bovendien wilde ze liever niet weer geconfronteerd worden met droevige gebeurtenissen die deel uitmaken van het laatste deel van haar leven. Tot nu toe schreef ze de teksten zelf, maar nu kreeg ze last van een zogenaamd “writers block”.
Haar begeleider Chris heeft toen voorgesteld om de rollen om te draaien, hij ging haar interviewen en werkte de antwoorden zo uit alsof Hanneke haar verhaal vervolgt.



Zij is in 1978 naar Groningen verhuisd en is met man, zoon en dochter nog een paar maal terug geweest naar Indonesië. Haar man is zelfs zo verliefd geworden op haar oude moederland dat hij wel wilde emigreren. Maar Hanneke wilde niet meer terug. Verschillende familieleden waren inmiddels naar Nederland gekomen en in Indonesië was natuurlijk veel veranderd, met name de positie van de vrouw in een islamitisch land leek haar niet aantrekkelijk.

Nu heeft ze een mooi leven in een fijn stukje stad in Groningen. Ze heeft veel vriendinnen, is actief en schrijft haar eigen column in de Lewenborger. Haar tweede levensboek is afgerond, dit bevat ruim 60 pagina’s tekst en is rijkelijk voorzien van mooie foto’s en documenten. Hanneke is dankbaar voor de   hulp van Chris. “Door onze vele sessies is Chris een goede vriend geworden”.

Wil jij ook ondersteuning krijgen van een vrijwilliger bij het vormgeven van jouw levensverhaal? Neem dan contact op met Humanitas Groningen-stad via telefoonnummer: 050 3126000 of e-mail: mip.groningen@humanitas.nl

Tekst door Marre de Weger
Vrijwillig Coördinator Project Levensverhaal Humanitas Groningen

Terug naar het nieuwsoverzicht