Groningen

Marieke Spithoven

Marieke Spithoven (65) is al twee jaar voorleesvrijwilliger bij Humanitas. In dat kader leest ze jonge kinderen van buitenlandse afkomst voor met als doel zo hun Nederlandse taalontwikkeling te bevorderen.

Tekst: Dirk Goudberg

Van links naar rechts: vrijwilliger Marieke Spithoven
en de twee meisjes die zij voorleest, de oudste Aida en de jongste Elena.

Marieke Spithoven (65) is al twee jaar voorleesvrijwilliger bij Humanitas. In dat kader leest ze jonge kinderen van buitenlandse afkomst voor met als doel zo hun Nederlandse taalontwikkeling te bevorderen. Marieke vindt het prachtig werk. Niet in de laatste plaats omdat ze – behalve op taalgebied – de kinderen ook op andere manieren kan helpen. Een gesprek met een enthousiaste vrijwilliger.

Marieke heeft als verpleegkundige jarenlang gewerkt geweest bij Vilans, een landelijke kennisorganisatie voor langdurige zorg. Een aantal jaren geleden raakte ze daar haar baan kwijt. Vervolgens werd ze ziek. Na haar herstel vond haar arbeidsdeskundige dat ze moest re-integreren op de arbeidsmarkt, bijvoorbeeld door eerst maar eens vrijwilligerswerk te doen. Zo kwam Marieke bij Humanitas terecht in vrijwilligerswerk dat heel dicht bij haar passie ligt: lezen.

Leeshonger

Marieke houdt al van kinds af aan erg van lezen. ‘In de vakanties mocht ik vroeger in de boekhandel van mijn woonplaats de nieuwe boeken lezen. Dat deed ik stilletjes op een krukje in een hoek van de zaak. En dat zonder dat ik iets kocht! Later heb ik mij er wel eens over verwonderd dat de winkeleigenaar dat toestond. Maar kennelijk mocht het.’ En dat lezen, dat doet Marieke nog steeds. ‘Ik lees wekelijks nog zulke dikke boeken’, lacht Marieke terwijl ze de  duim en wijsvinger van haar rechterhand zo ver mogelijk uit elkaar strekt.

Voldoening

Marieke vindt het prachtig om haar liefde voor boeken op anderen over te brengen. ‘Dit vrijwilligerswerk schenkt mij heel veel bevrediging. Zo lees ik al twee jaar voor aan Aida, een meervoudig gehandicapt meisje van vijf. De ouders van Aida komen uit Iran en Afghanistan. In het begin verliep het contact met het meisje erg moeizaam. Ze heeft een verstandelijke beperking: ze kan bijvoorbeeld nog geen letters lezen en ze kent nog geen kleuren. En daarnaast heeft ze lichamelijke beperkingen: ze kan ze maar moeilijk lopen. In het begin was Aida alleen maar bang als ik er was. Ze huilde zomaar, terwijl er niks gebeurde. Haar ouders zeiden dat ze dat wel vaker deed, en dat dat niet aan mij lag. Maar nu komt het mooie. Aida heeft dus een jonger zusje van bijna drie jaar, Elena. En nu Elena zich gaat ontwikkelen, trekt Aida zich daar aan op. Ik lees nu beide kinderen voor.

Je maakt echt het verschil …

En doordat Elena aandachtig en geïnteresseerd luistert, doet Aida dat ook. Het voorlezen slaat nu dus ook bij de oudste aan. Als ik tegenwoordig kom, staat Aida al te trappelen van ongeduld. ‘Boekje lezen, boekje lezen!’, roept ze dan lachend. Nou, dan ben ik al een heel eind op weg naar mijn doel: de kinderen duidelijk maken dat er boeken zijn, dat je daar in kunt lezen, en dat je dat leuk kunt vinden.

Niet alleen voorlezen

Marieke doet ook wat dingen om haar vrijwilligerswerk heen. ‘Aida kan zich ook niet zo lang concentreren. Dus het mooi weer is, ga ik met haar naar buiten, naar het park. Want het is ook voor haar lichamelijke ontwikkeling goed dat ze in beweging komt. En dat kan zij nu met behulp van een loopfiets. Die is er mede door mijn toedoen – na heel veel overleg met UMCG, het Wijteam en de Stichting Leergeld - gekomen. Het meisje is nu dolblij met die fiets. Die heeft haar een veel grotere mobiliteit gegeven. En als Aida valt, dan huilt ze ….  ja, niet van de pijn maar omdat ze bang is dat de fiets kapot is. Doordat ik geregeld heb dat die loopfiets er is gekomen, merk ik dat ik echt het verschil voor dat meisje hebt gemaakt. En daar doe ik het voor.’

‘Zo zit ik gewoon in elkaar’

Marieke beseft dat Humanitas er over het algemeen niet voor is dat vrijwilligers dingen buiten hun vrijwilligerswerk doen. Maar dit kon ze voor haar gevoel echt niet laten. ‘Je moet je bedenken: dat regelen van het aanschaffen van die loopfiets lag zó in het verlengde van mijn vroegere werk. Ik hield me namelijk als verpleegkundige bij het medisch kenniscentrum onder meer bezig met het regelen van hulpmiddelen voor patiënten in hun thuissituatie. Dus toen de familie van het meisje tegen allerlei bureaucratische muren aanliep bij de aanschaf van die fiets, begonnen mijn handen te jeuken. En die fiets is er uiteindelijk gekomen. Dus het is misschien niet helemaal de bedoeling van het werk als voorlees vrijwilliger, maar als ik problemen zie waar ik wat aan kan doen, dan help ik, zo zit ik gewoon in elkaar.’

Al met al hoopt Marieke nog lang met haar werk als voorleesvrijwilliger door te kunnen gaan.

Meer over Voorlezen