Groningen

Vrijwilliger in Beeld: Robert van Oort

Een maatje is geen hulpverlener, maar gewoon iemand die er even voor je is. Ook Robert van Oort (73) is sinds een jaar vrijwillig maatje van iemand met een verstandelijke beperking.

Foto: Robert van Oort

“Ze vertrouwen je voor de volle 100 procent”

Een maatje is geen hulpverlener, maar gewoon iemand die er even voor je is. Ook Robert van Oort (73) is sinds een jaar vrijwillig maatje van iemand met een verstandelijke beperking. Hij gaat twee keer in de maand langs bij Hendrik die onder begeleiding woont bij NOVO. “Hij is verstandelijk beperkt, kan niet lezen en schrijven maar zo is Hendrik bijvoorbeeld wel weer uitermate goed met cijfertjes. “Hij wint altijd met Rummikub”, vertelt Van Oort.

Voor Robert is het werken met deze doelgroep niet onbekend. Hij heeft namelijk ruim dertig jaar gewerkt als tandarts op de afdeling kaakchirurgie binnen het UMCG in Groningen, waarbij hij cliënten oncologie en gehandicapten behandelde. Binnen zijn werk was het belangrijk om tijd, zorg en aandacht te schenken aan zijn cliënten. Tevens is zijn kleinzoon van zes jaar, verstandelijk beperkt. Twee keer per jaar zoekt hij hem op in Amerika!

Hendrik
Zoals gezegd is Robert in de zomer van 2016 maatje geworden van Hendrik. En je kunt gerust zeggen dat deze twee heren wel een goede match zijn gebleken. Na drie maand aftasten en elkaar beter leren kennen bleek de zogenoemde ‘klik’ er te zijn. Nu zien ze elkaar om de twee weken zo’n drie uurtjes per week. Wat staat er dan zoal op het programma?

“We gaan vaak fietsen of winkelen”, vertelt Robert. Bijvoorbeeld naar Paddepoel. Hendrik heeft namelijk een parkiet en dan is er altijd een goede reden om even naar het winkelcentrum te gaan om vogelvoer te halen, vertelt Robert lachend. Omdat Hendrik met enige regelmaat in Paddepoel vertoeft lijkt hij haast wel een bekend figuur. “Iedereen in de winkels kent hem daar en groet Hendrik”, aldus Robert. Ook hebben ze al diverse musea in Stad bezocht. “Het Groninger Museum en het Scheepvaartmuseum, daar zijn we ook al eens geweest. De Nederlandstalige films zijn ook favoriet in de bioscoop.”

Touren
Samen beleven ze genoeg leuke momenten. Er is echter één moment die Robert zich nog goed herinnert. Hij begint te vertellen: “We kregen van de persoonlijk begeleider van Hendrik de vraag om te kijken naar een nieuw tafelkleed.” In de oude hoogpolige variant zat een gat en dat kon toch echt niet meer. “Wij gingen op pad en we hebben heel wat kringloopwinkels bezocht, maar helaas. Voor 25 euro konden ze ons niet een aan nieuw exemplaar helpen. Gelukkig is Robert niet voor een gat te vangen. Bij thuiskomst bedacht hij dat de tafel best tegen de muur kon worden gezet, waardoor het kleed met de kapotte kant niet meer zichtbaar was. “Hendrik was helemaal gelukkig” zegt Robert. “Mooi om te zien dat ze jou als maatje 100% vertrouwen en zo kunnen genieten van de kleine dingen.”

Meerwaarde
De toegevoegde waarde, vindt Robert, zit hem in het samen op pad zijn en samen dingen delen. “Het bezoek is voor Hendrik een welkome afleiding.” Omdat Hendrik verder geen familie meer heeft, is het prettig dat hij zo af en toe onder de mensen komt. Sinds anderhalve maand werkt hij bovendien bij Menno’s Kookerij, waar hij op donderdagochtend verantwoordelijk is voor de was. En ook zijn persoonlijk begeleider ziet Hendrik als een soort tweede moeder. “Ik val daar als maatje een beetje tussenin,” merkt Robert op. Maar dat Hendrik blij is met zijn maatje is wel duidelijk: “Het eerste dat we doen als ik hem bezoek is het plannen van een nieuwe afspraak. Dan is Hendrik helemaal gerust gesteld!”

Wil je meer informatie? Lees hier meer over de maatjesprojecten van Humanitas.

Augustus 2017 Tekst: Floor Hogerheijde