Eindhoven

“Ik kan weer ademhalen, nu ik mijn kinderen weer regelmatig zie.”

Monica Rademaker is één van de 450 vrijwilligers van Humanitas Eindhoven. Zij werkt nu twee jaar als vrijwilliger en vrijwillige coördinator bij de activiteit ‘Begeleide OmgangsRegeling” één van de drie activiteiten die vallen binnen het Humanitas thema ‘opvoeden’. Het afgelopen jaar heeft Monica, Marieke Koopmans begeleid, deze moeder van drie had op dat moment haar 2 oudste kinderen al ruim 5 maanden niet meer gezien. Ik spreek de twee vrouwen op het kantoor van Humanitas in Eindhoven.

We zitten samen aan tafel met een kop thee en Marieke deelt een glas ranja met haar jongste zoontje van 2. De peuter is lekker aan het spelen met het speelgoed wat er ligt. Marieke steekt van wal: “Ik had mijn kinderen van 12 en 10 jaar uit mijn eerste huwelijk al zo lang niet meer gezien. Niemand leek wat voor mij te kunnen of willen doen. Van het kastje naar de muur. Ik was moeder, maar mocht geen moeder zijn, ik voelde me geamputeerd. Het gemis van mijn kinderen deed zo verschrikkelijk veel pijn. Ik was ten einde raad, voor mijn derde kind kon ik het me niet permitteren om er aan onderdoor te gaan, ik had het daarom bijna opgegeven. Gelukkig werd ik toen in contact gebracht met Monica van Humanitas.”

“Ik was moeder maar mocht geen moeder zijn, ik voelde me geamputeerd.”

Monica: “Ik was net begonnen bij Humanitas toen ze mij vroegen of ik de kinderen van Marieke wilde begeleiden. Ik schrok toen ik hoorde dat moeder en kinderen elkaar al ruim 5 maanden niet hadden gezien. Schrijnend. Voor Marieke als moeder, maar vooral voor de kinderen. Ik ben zelf een kind van gescheiden ouders. En ik weet uit eigen ervaring wat het met je doet als je één van je ouders niet meer kan of mag zien. Veel ouders maken de fout hun kinderen als schaakstuk in te zetten bij onderlinge ruzies. Wat veel ouders niet weten is dat de boosheid op de ex-partner door het kind onbewust op zichzelf wordt geprojecteerd. Ze ZIJN immers voor een deel papa en een deel mama. En dan heb ik het nog niet eens over het loyaliteitsconflict wat er bij deze kinderen speelt.“

Hereniging moeder en kinderen
Marieke en de kinderen moesten snel weer herenigd worden. Monica ging voortvarend aan de slag. Monica: “Er komt veel bij kijken om een bezoekregeling op poten te zetten. Vooral in complexe situaties zoals bij Marieke. Ik ben daarin heel goed voorbereid en ondersteund door Judith Spijkerman coördinator van Humanitas BOR. Vervolgens heb ik contact opgenomen met de vader. Gelukkig zag vader na enig aandringen ook het belang in van het contact met de moeder, maar hij stelde wel een aantal eisen.” Marieke haakt hierop in en zegt: “Een daarvan was dat ik mijn kinderen alleen mocht zien in het bijzijn van mijn ouders. Daar was ik in het begin niet echt enthousiast over. Want de band met mijn ouders is niet optimaal. Maar ik heb er alles voor over om mijn kinderen te kunnen zien. Ook op aandringen van Humanitas heb ik daarom hiermee ingestemd.”

En toen kwam het langverwachte moment. Monica: “Daar ging ik dan met 2 kinderen van een ander in de auto op weg naar mama. Die hereniging tussen moeder en haar kroost, wat ontroerend, onbetaalbaar. Wat een blijdschap. Ze wilden mama niet meer loslaten, bang als ze waren om haar weer te moeten missen. De angst om een van de ouders nooit meer te kunnen zien is heel groot bij vechtscheidingskinderen. Het afzeggen van een afgesproken bezoekmoment is daarom ook not done. Het schaadt het vertrouwen van het kind enorm. Daarom is een vast ritme in een bezoekregeling heel erg belangrijk.”

“Had ik maar 5 maanden eerder van Humanitas BOR gehoord! Dan hadden mijn kinderen hun moeder niet zo lang hoeven missen en ik hun.”

Ondertussen loopt de bezoekregeling van Marieke en haar kinderen al enige maanden. Marieke ziet nu bijna wekelijks de kinderen een dag in het weekend bij haar ouders. De bezoekjes zijn ontspannen. Er wordt weer gelachen. En ook de band tussen Marieke en haar ouders is verbeterd. Marieke: “Al met al is de begeleiding super verlopen, het heeft een positief resultaat opgeleverd voor iedereen. Ook al is het niet een makkelijk proces geweest. Ik ben Monica zo verschrikkelijk dankbaar, al die instanties waar ik mee te maken kreeg zagen de urgentie van de situatie niet in, Humanitas wel. Ik kan weer ademhalen nu ik mijn kinderen weer regelmatig kan zien. Er is weer perspectief. Had ik maar 5 maanden eerder van Humanitas BOR gehoord! Dan hadden mijn kinderen hun mama niet zo lang hoeven missen en ik hun. De pijn van dat gemis wens je je ergste vijand nog niet toe. Daarom werk ik ook mee aan dit artikel. Het is belangrijk dat mensen Humanitas weten te vinden als ze hulp nodig hebben.” Monica knikt instemmend en zegt: “Hadden mijn ouders 43 jaar geleden maar begeleiding van Humanitas BOR kunnen krijgen dan was mij heel wat verdriet bespaard gebleven. Ik ben blij dat ik in mijn rol als Humanitas vrijwilliger het leed wat kan verzachten voor vechtscheidingskinderen.” De twee vrouwen wisselen een blik van verstandhouding. Hun strijdbaarheid en dankbaarheid hangt voelbaar in de ruimte.

Terug naar het nieuwsoverzicht