Coby en Aat

Coby en Aat verloren beiden hun partner. In een lotgenotengroep van Humanitas vonden ze herkenning en steun in de verhalen van andere deelnemers.

De partner van Coby  overleed anderhalf jaar geleden. Kort daarna ging Coby met pensioen en vervolgens overleed haar moeder. Coby: ‘Dat was in korte tijd wel heel veel verlies achter elkaar. Ik voelde me leeg en huilde veel. Je moet verder, dat weet je, maar ik wist op een gegeven moment niet meer hoe.’ Coby voelde de behoefte om over haar man en hoe ze hem miste te praten, maar wilde familie en vrienden niet steeds met dezelfde verhalen belasten. Daarom meldde ze zich aan voor de lotgenotengroep ‘Steun bij rouw’..

Aanvankelijk zag Coby op tegen deelname aan de bijeenkomsten: ‘Ik ben nogal nuchter en was bang dat het te zweverig zou zijn. Maar dat viel gelukkig mee, ik vond de groep meteen erg leuk. Iedereen kon zijn of haar verhaal kwijt en er werd goed naar elkaar geluisterd. Dat gaf veel herkenning en steun, ik had het gevoel dat ik niet meer alleen was met mijn verdriet. De begeleiders waren geweldig, ze letten goed op dat iedereen aan de beurt kwam.’ Aat, wiens partner vorig jaar overleed, beaamt dat: ‘Ik vond het heel prettig dat er iedere keer een thema was, maar dat de begeleiders tegelijkertijd ruimte gaven om daar van af te wijken.’

Deelname aan de groep heeft Coby veel opgeleverd. Ze vertelt dat ze haar verdriet nu gemakkelijker kan loslaten: ‘Voordat ik aan de groep deelnam, dacht ik vaak: flink zijn, niet huilen. Nu denk ik: laat maar even komen, dan is het weer over. Eerst had ik vaak een schuldgevoel, bijvoorbeeld als ik naar een feestje ging. Dan dacht ik: ik zit hier nu wel, maar ik geniet er niet van. Nu denk ik: het is gezellig.’ Kleine dingen in het huis dat ze samen met haar man had ingericht veranderen vond Coby eerst moeilijk, maar ook dat gaat haar nu beter af. Door het praten met elkaar in de lotgenotengroep werd het verlies voor haar dragelijker en lichter. Ook Aat heeft de gesprekken als waardevol ervaren: ‘In de lotgenotengroep ben je samen met gelijkgestemden, daardoor begrijpt iedereen waar de ander het over heeft.’

Joost van der Flier en Esther van Stratum begeleiden samen de nieuwe lotgenotengroep Steun bij rouw. Tijdens de bijeenkomsten praten de deelnemers over hun verlies aan de hand van verschillende thema’s. Zo ondersteunt de groep mensen die een partner of een andere dierbare hebben verloren. Joost van der Flier begeleidt de groepen al een aantal jaar. Hij vertelt dat herkenning in de groep veel steun geeft aan de deelnemers, terwijl hun verdriet door familie of vrienden soms niet begrepen wordt. 

Joost en Esther benadrukken dat in de Lotgenotengroep niet alleen gesproken wordt over de moeilijke periode, eerder het tegendeel: het gaat over liefde, over goede herinneringen, over slechte momenten: het gaat over begrip van elkaar voor elkaar. Je mag de pijn met elkaar delen zonder dat er geoordeeld wordt. Er is tijd en aandacht voor een ieder.