Marianne vertelt over haar lotgenotengroep

Met mensen praten die je echt begrijpen, omdat ze hetzelfde doormaken.

Na het overlijden van eerst mijn man, en daarna mijn zoon, ben ik vorig jaar naar Zeist verhuisd, om dichter bij mijn dochters te wonen en om meer te kunnen genieten van de kleinkinderen. Omdat ik de behoefte had om over mijn verlies te praten meldde ik mij aan bij de lotgenotengroep van Humanitas.

De eerste bijeenkomst was spannend: Iedereen had een foto van de overledene bij zich en daar zat ik dan, met twee foto’s: die van mijn man en die van mijn zoon.
De man van Marianne is maar 62 geworden. Hun hele leven hadden ze intensief gezorgd voor hun zoon die lichamelijk gehandicapt was. Toen ook haar zoon een jaar na haar man overleed, stortte haar wereld in; na intensieve zorg voor beiden was er ineens niets meer. Na verloop van tijd vond ze het steeds moeilijker haar verdriet met haar omgeving te delen, terwijl ze daar wel behoefte aan bleef hebben. 

Marianne heeft het als heel prettig ervaren om in de Lotgenotengroep te praten over haar verlies. Met mensen die je echt begrijpen, omdat ze hetzelfde doormaken. In de Lotgenotengroep vond ze herkenning en erkenning. De begeleiders van Humanitas, Joost en Esther, vroegen verder door waardoor diepgaande onderlinge gesprekken ontstonden die haar hielpen bij de verwerking. Marianne vertelt dat ‘de eerste bijeenkomsten heftig zijn, maar dat er daarna ook ruimte ontstaat om mooie herinneringen op te halen en om met elkaar te lachen’.

Joost en Esther begeleiden de Humanitas Lotgenotengroep Rouw. Twee keer per jaar start een nieuwe groep. De groep, die bestaat uit vijf tot acht deelnemers, komt acht keer bij elkaar in Zeist. Aan deelname zijn geen kosten verbonden.

Iedereen die (meer dan 6 maanden geleden) een dierbare aan de dood heeft verloren kan zich aanmelden. De begeleiders komen na aanmelding eerst thuis voor een kennismakingsgesprek