Midden-Groningen

Maatje

Herinneringen blijven en met een Buddy maak je nieuwe.

In mijn kindertijd woonde ik in Zuidbroek bij het spoor. Het was een mooie plek met veel herinneringen. Het was ook in de tijd van de tweede Wereldoorlog dus die herinneringen waren niet altijd leuk maar de mooie en minder mooie herinneringen, blijven herinneringen. Wanneer je zo’n zeventig jaar terug kijkt was het leven anders dan nu. Ik was  een jaar of negen a tien en moest al heel veel doen. Als oudste in een gezin met een vaak zieke moeder had ik al veel verantwoordelijkheid waardoor er ook veel kon gebeuren.

Op een morgen, we woonden dus bij het spoor en ik had me verslapen. Natuurlijk kreeg ik moppers. Dus, opschieten, want de kranten, door een groot stuk van het dorp, moesten voor schooltijd worden rondgebracht en de rest na de middag. Met al die kranten op mijn fiets was het dus best zwaar voor een jong meisje van negen jaar en dan ook nog langs en over het spoor waar geen overgang was. Mijn  moeder kon mij, vanuit het slaapkamerraam zien. ,,, dus???? Opschieten!!!

Maar ja, rond die tijd kwamen er altijd twee treinen langs en terwijl ik met moeite overstak, er was geen normale overgang, bleef mijn fiets ook nog vastzitten op de rails. Toen ik de fiets eindelijk los had gekregen, waren de treinen zo dichtbij dat ik geen kant op kon. Natuurlijk had ik hem los kunnen laten en wegrennen maar ja, die verantwoordelijkheid? Ik dacht er niet eens aan, ging in een splitbak (daar werden vroeger kolen in gedaan om de trein te laten rijden) staan met de fiets aan mijn rechterzij. Maar….. van de eerste trein kreeg ik een klap tegen mijn linkerzijde en de tweede ‘pakte’ de fiets, sneed het stuur doormidden en de kranten kwamen in het water onder de spoorbrug en ook een heleboel waaiden rond. Het is begrijpelijk dat dit een hele toestand was.

De andere trein stopte want de machinist had de kranten zien waaien. In mijn herinnering zie ik de conducteur weer op mij afkomen en hij droeg me naar het huis van de boer die daar woonde. Het was het eerste adres voor de kranten. Mijn moeder had gezien  dat de trein stopte en zag ook de kranten waaien. Ze kwam ook al snel bij de boer.Met een Ambulance werd ik naar het Ziekenhuis vervoerd en het duurde bijna een half jaar voordat ik beter was.

Al die jaren daarna wilde ik zo graag nog eens naar de plek van het ongeval. Kijken hoe het er nu uitziet en de herinneringen weer voelen en misschien…. ook verwerken.

En ja, toen waren er Buddy’s en zo’n vijf jaar geleden heb ik via Humanitas een Buddy gevraagd en leerden Renate en ik elkaar kennen. Ik kon  er heen. Het was vele jaren geleden. Toen was ik rond de negen jaar en nu zeker zevenenenzeventig .

Toen het gebeurde, was ik alleen. Na al die jaren, was Renate er. Het was zo wonderbaar dat ik daar niet alleen was. Het was een heel bijzonder moment en ik den, voor ons allebei.

De boerderij, waar ik heen gebracht was, stond er nog. Wel gehavend en gestut door de aardbevingen. Maar hij was er nog. De mevrouw die open deed, na ons waardevol samenzijn, wist ook van mijn beleving als kind. Het was in haar familie een verhaal, een gebeurtenis waar over werd en was gesproken. U zult kunnen begrijpen dat dit alles een grote indruk op me gemaakt heeft. Bij thuiskomst heb ik, van de hele situatie, een tekening gemaakt van verleden en heden. Ik was daar als kind alleen maar toen samen met Renate! Het blijft me altijd bij.

Maar ja, het leven gaat door en ons contact verwaterde door gezondheidsomstandigheden. Mijn Man was mijn Mantelzorgen maar die kreeg in 2012 een Beroerte en werd opgenomen in Zorgcentrum De Burcht en ik was veel alleen.

Dus zo ’n vijf jaar later probeerde ik opnieuw een Buddy te krijgen. Het heeft even geduurd totdat ik een telefoontje kreeg dat er een mevrouw was die gezegd had ‘graag bij te komen.’

Tja, het leven bestaat uit veel herinneringen. Op de afgesproken datum deed ik de deur open en tot mijn groote verrassing was het… Renate. Het leven geeft herinnering en samen met mijn Buddy Renate, kunnen wij nu weer nieuwe herinneringen toevoegen.

Buddy‘s zijn belangrijk en samen maak je geschiedenis en ook weer mooie en nieuwe herinneringen.

Mijn dankbaarheid is, ik hoop dat u het begrijpt, erg groot.

Terug naar het nieuwsoverzicht