Een goed begin in Nederland met Home-Start vrijwilliger José

Aya (20) kwam vier jaar geleden vanuit Syrië naar Nederland, waar ze haar man Hussein ontmoette. Inmiddels heeft hij werk, zij een diploma en hebben ze samen een dochtertje van vier maanden. José is Home-Start vrijwilliger bij Humanitas. Zij helpt het stel op weg. Aya: “Ik ben altijd blij dat ik mevrouw José kan bellen.”

De kleine slaapt nog even als Aya, op de bank van een heel knus huisje, haar verhaal begint. “Ik kwam na mijn vlucht uit Syrië met mijn vader en zijn gezin in Tilburg in een AZC terecht. Mijn moeder kwam niet mee naar Nederland, zij woont nu in Turkije. Op het AZC leerde ik Nederlands en begon aan een opleiding. Hussein komt ook uit Syrië, alleen daar hadden we elkaar waarschijnlijk nooit ontmoet. Hij woonde op het AZC in Heerhugowaard, maar kwam op bezoek bij zijn tante in Tilburg. Zo hebben we elkaar leren kennen.”

Een diploma en een kleintje

Hussein kreeg de mogelijkheid in Den Helder te gaan wonen en Aya trok bij hem in. Zo begon hun nieuwe leven. Hun dochtertje Celien werd afgelopen zomer geboren. Aya: “Ik heb begin juli mijn MBO1 Zorg-diploma gehaald.” Ze lacht. “En eind juli werd Celien geboren.”

Naast Aya zit José. Tien jaar geleden werd ze vrijwilliger voor Humanitas in Almere. Sindsdien heeft ze meerdere gezinnen een steuntje in de rug geboden en doet dat nu alweer een tijdje in de Kop van Noord-Holland. “Als je hier net komt wonen is alles ingewikkeld. Er moeten dingen geregeld worden, er moeten formulieren worden ingevuld, je hebt bankzaken, telefoontjes, de IND… Veel dingen zijn al lastig als je de taal goed beheerst. Maar als je dat niet doet, is het fijn als iemand met je meekijkt.” Aya’s vader woont met zijn gezin in Tilburg. Haar moeder met het hare in Turkije. Aya heeft dus geen familieleden in de buurt. Jose: “In Syrië zouden familieleden constant over de vloer komen, zeker als er een baby wordt geboren. Aya zou dingen aan haar moeder kunnen vragen over de zwangerschap en over Celien. Die mogelijkheid heeft ze nu niet.” Aya mist haar moeder wel, vertelt ze. “Maar als ik haar bel met een vraag merk ik ook dat ze niet weet dat het hier in Nederland anders gaat dan daar. Zij zegt snel dat ik maar met mijn kindje naar de dokter moet. Maar Nederlanders gaan voor die dingen niet altijd naar de dokter. Mevrouw José weet wel hoe je dat aan moet pakken.”

“Hetzelfde als jonge mensen in Nederland”

Uit de slaapkamer komen kleine kraaigeluidjes. Celien is wakker. Aya komt terug met een hummeltje met een enorme bos zwart haar en nieuwsgierige oogjes. Ze lacht bijna constant. “Celien moet altijd lachen als ze Nederlands hoort. In de eerste week heeft ze steeds de kraamhulp horen praten. Daar wordt ze nog altijd vrolijk van.”

Aya wil graag aan de gang in de kinderopvang. In Syrië zorgde ze vaak voor haar zusjes en deed ze er een opleiding voor. Maar door de oorlog moest de school haar deuren sluiten, kort voordat Aya haar diploma in ontvangst zou nemen. Ze kon eenmaal hier dus niet aantonen dat ze al een opleiding had afgerond en moest opnieuw beginnen. Hussein werkt als magazijnmedewerker. José: “Solliciteren is ook zo’n ding waarbij een beetje hulp fijn is. Wat zet je in je brief en wat in je CV? Hussein had een diploma in de scheepvaart. Samen hebben we uitgezocht dat zo’n diploma in Nederland MBO3/4 waard is. Maar ja, het lag in Turkije. Dus heb ik hem geholpen het naar Nederland te krijgen.”

José komt ongeveer één keer in de week naar Aya toe. Aya: “Soms heb ik een brief waar ze me bij helpt of moet ik iets invullen. Dan vraag ik mevrouw José of ik het goed begrijp. Maar we gaan ook wel eens gewoon boodschappen doen en koffie drinken.” José vult aan: “Het kan van alles zijn. Aya kan het al heel goed, maar bij brieven van de belastingdienst of andere instanties is het prettig als iemand even meeleest. En ik ken ook niet alle regels natuurlijk, dus als het nodig is gaan we samen naar Vluchtelingenwerk.” José denkt even na. “Mensen als Aya en Hussein willen precies hetzelfde als jonge mensen in Nederland. Werk en een woning. Samen iets opbouwen. Maar ze woonden in een land waar geen toekomst voor ze lag. In de steden waar ze vandaan komen is alles stuk. Oudere mensen hebben daar misschien nog een bedrijf of iets anders opgebouwd. Maar jonge mensen moeten hun start nog maken. Aya en Hussein doen dat in een land waar alles anders is.”

Betrokkenheid bij de maatschappij

Er komen nog vele voorbeelden op tafel waarin José het jonge gezin heeft kunnen helpen. Van de energieverkoper aan de deur tot die keer dat Aya telefonisch werd opgelicht door een hacker. “Weet je nog?” zegt José. Aya moet lachen. Want toen ze zich realiseerde dat ze haar bankgegevens had gedeeld met iemand die waarschijnlijk snode plannen had, kon José gelukkig meteen komen om haar rekening te blokkeren.

José doet het met liefde. “Het gaat om betrokkenheid bij zowel de leuke als de minder leuke dingen van de maatschappij. Bij Humanitas vind ik dat. Het is een prachtige organisatie om voor te mogen werken. Je krijgt scholing en begeleiding en zo kan ik een ander wegwijs maken in de Nederlandse samenleving.”

Aya verlangt niet terug naar Syrië. “Misschien ga ik er ooit nog op bezoek, maar er wonen is wat anders. Mijn man en ik hebben hier ons begin gemaakt, ik zou niet weten hoe ik dat daar opnieuw moest doen.” Celien pruttelt vrolijk op haar schoot en trekt even alle aandacht naar zich toen. Aya kijkt vertederd als ze verder gaat. “Dit is ons thuis en mijn dochter is van hier.”

Terug naar het nieuwsoverzicht