''De stapel werd steeds hoger''

“Als ik er op een dag niet meer ben, vind je alles in die la.” Tom had er nooit veel woorden aan vuil gemaakt; de administratie, dat was zijn taak. Maar toen hij een aantal maanden terug daadwerkelijk kwam te overlijden, bleef zijn partner Trudy achter met een la waar ze weinig van begreep. Al snel stapelden rekeningen zich op en raakte Trudy het overzicht kwijt. Via de gemeente kreeg ze hulp van Humanitas. “Frans was de draaiende motor die ik nodig had.”

Trudy (66) woont in een stijlvolle bovenwoning in een dorp aan zee, samen met haar Engelse labrador. Het is nog maar kort geleden dat alles in haar leven veranderde. “Tom is heel erg ziek geworden en kwam in het ziekenhuis te liggen. Na twee en een halve maand is hij overleden.” Tom en Trudy zijn 22 jaar samen geweest, maar waren niet getrouwd. “We hadden wel een samenlevingscontract, maar daar bleek ik uiteindelijk niks aan te hebben. Officieel was ik eigenlijk niks van Tom.”

Ik wilde het van me wegduwen

Het leidde tot een situatie waarin Trudy niet alleen verdriet te verwerken kreeg, maar ook nog eens een financiële klap. “Samen hebben we geen pensioen opgebouwd omdat we niet getrouwd zijn. Vrijwel alles gaat dus naar zijn kinderen en zijn ex-vrouw, inclusief de spaarcentjes. Ik werd daarbij kort na zijn overlijden 66 en stopte met werken, waardoor ik nu eigenlijk alleen mijn AOW heb en een heel klein beetje pensioen.” 

In die nieuwe situatie, zonder man en met weinig inkomsten, moest Trudy voor het eerst aan de slag met bankzaken, de hypotheek, verzekeringen en alles daaromheen. “Ik die la in… Maar er komt zoveel op je af. Alle post die binnenkwam belande op de hoek van de tafel. En wat ik af had gehandeld ging naar het kastje. Maar de stapel op tafel werd steeds hoger en elke dag als ik thuis kwam dan zag ik het liggen. Ik wilde het alleen maar van me weg duwen. Het is een raar iets… Je hoofd zit gewoon vol en je kan niks meer.”

Die man heeft zo veel voor me gedaan

Een collega tipte haar om contact op te nemen met de gemeente. Ze deed haar verhaal bij de afdeling maatschappelijk werk en van daaruit werd Humanitas ingeschakeld. “Ik kreeg Frans aan de telefoon. Een man met een heel prettige stem. Het voelde meteen vertrouwd. Maar ja, hij is coördinator, dus hij zou op zoek gaan naar een vrijwilliger die bij me past. Dat vond ik zo jammer, ik wilde hém. Niet weer opnieuw aan iemand mijn verhaal doen. Ik heb het hem gevraagd en uiteindelijk zei hij ja.” Ze is heel even stil. “Die man heeft zo ontzettend veel voor me gedaan.” 

Frans werkte samen met Trudy de stapel weg en leerde haar onder meer te internetbankieren. Er wordt gewerkt aan een handig systeem om het papierwerk te ordenen en de volgende stap is een computer. 

Manieren om te besparen

Er was wel een ‘gelukje’. Behalve hun eigen huis, hadden Tom en Trudy een klein appartement achter het huis dat ze een tijd als vakantiewoning hadden verhuurd. Op een zeker moment had Tom daar niet zo’n zin meer in en het stond geruime tijd leeg. “Ik moet het weer gaan verhuren, dacht ik. Gewoon aan stellen, gezinnen zijn me te veel. Dat heeft me gered.” De inkomsten van het appartement zijn geen vetpot, maar het maakt wel dat Trudy in haar eigen huis kon blijven. Ze zou daarvoor wel zuinig moeten leven. Samen met Frans ging Trudy daarom op zoek naar manieren om te besparen. “Met ledlampen bijvoorbeeld.” Trudy wijst naar de lichten boven de tafel. “Ik heb mijn auto ingeruild voor een tweedehands Aygo. En ik had twee heel oude koelkasten, die ik heb vervangen. Ze verbruikten heel veel energie. Eén stond in het appartement en één in de bijkeuken. Maar ja, Tom had die helemaal ingebouwd met planken en een werkblad. Die heb ik er eerst uit gesloopt. Toen die koelkasten naar beneden en weggebracht. Nu ben ik de bijkeuken aan het opknappen.” 

Boontjes doppen

Ze staat op om het te laten zien. Een nieuwe koelkast, strak dichtgesmeerde boorgaatjes en een pas gekocht wandrek, nog in de doos. “Die heb ik bij de Praxis vandaan. Er zat korting op via de app, maar omdat ik die niet heb kreeg ik het van het meisje van de kassa.” Er klinkt trots door in haar verhaal. Trudy was even alles kwijt, maar wist zich te herpakken. Een vrouw in de put werd een vrouw die haar boontjes dopt. De zelf aangepakte bijkeuken vormt een tastbaar bewijs. “Het komt door Frans. Ik zou hem zo graag een enorme veer in zijn bips steken”, zegt ze. “Hij is degene die me weer aan de gang heeft gekregen.” 

Terug naar het nieuwsoverzicht