Maastricht-Heuvelland

Hoseb, een deelnemer van taalmaatjes vertelt  zijn verhaal.

Mijn naam is Hoseb en ik ben 22 jaar oud. Ik ben een Syrische vluchteling van Armeense afkomst die 18 maanden geleden naar Nederland is gekomen. Ik heb twee jaar lang gestudeerd aan de universiteit van Aleppo om Cardioloog te worden. Dit heb ik helaas niet kunnen afronden door de ondragelijke omstandigheden. Op 29 juli 2014 heb ik mijn familie, vrienden, universiteit en dromen in slechts één tas ingepakt. Ik wist niet waar ik naartoe wilde gaan, maar wat ik wel wist is dat ik ergens wilde leven waar ik nooit meer wakker zou worden door de geluiden van de gevechtsvliegtuigen. 

Gelukkig ben ik na 7 maanden in Nederland terecht gekomen. Ik wist alleen nog niet wat mij hier te wachten stond. "Ik wil Nederlands leren spreken" was de eerste zin die ik zei tegen het AZC van Maastricht. Maar tot mijn grote verbazing werd mijn verzoek afgewezen, omdat ik nog geen verblijfsvergunning had. Ik bleef continu zoeken naar iemand die mij wel wilde helpen en toen kwam ik de naam "Humanitas" op Facebook tegen. Ik aarzelde geen moment om contact met hen op te nemen. 

De leerplek van Humanitas is de eerste plek waar ik mijn verhalen, gedachten en emoties heel spontaan en rustig in het Nederlands heb kunnen verwoorden zonder dat ik bang hoefde te zijn dat iemand mij zou gaan uitlachen. Ik heb samen met de vrijwilligers veel boeken uitgelezen en genoeg tips en adviezien gekregen waardoor ik mijn taal flink heb kunnen verbeteren. Ook heb ik echt een vriendschap opgebouwd met mijn taalmaatje, die ik nu nog iedere week zie. 

Ik zou "Humanitas" niet kunnen beschrijven in slechts één woord en zelfs niet in een heel boek. Mensen die denken dat ik aan het overdrijven ben, kunnen best een keertje langskomen en zelf ontdekken hoe onwijs "cool" Humanitas is!

Terug naar het nieuwsoverzicht