Get a Grip

Deelnemers over hun ervaringen met Get a Grip

Simon, 23 jaar

‘Even denken, volgens mij ben ik misschien via het wijkteam bij Humanitas gekomen, of misschien via-via. Dat was meer dan een half jaar geleden. 

Ik had wat meer hulp nodig. De schoonouders van mijn ex deden heel veel dingen voor mij. Maar toen het uit ging konden zij mij niet meer helpen. Ik had de ruimte nodig dat je zelf dingen kan doen maar er ook wat begeleiding bij kreeg. Mensen van het wijkteam hebben met Humanitas contact gelegd en toen kwamen twee mensen langs van Humanitas. Een daarvan was Tom. Mijn vrijwilliger.

Toen kwam het 1e gesprek. Ik stelde me voor en zij ook. En dan praat je over het een en ander. Wat je doet en hoe je huisvesting is. Ik had toen wel net weer werk gevonden. En dan praat je over de problemen waar je in zit. Ik stond toen heel erg rood. Nu is dat wel beter, daar ben ik blij om. Eerst zagen wij elkaar twee keer in een maand ongeveer.

Je problemen gingen over geld?

Ik had wel meer vragen. Maar geld was er zeker één van. Ik stond altijd maar rood. 200 euro, 500 euro… Als je eenmaal geld in je handen heb, dan wil je het snel uitgeven. Het kwam vooral door de belastingdienst. Ik ben gaan werken maar ik kreeg nog allemaal toeslagen. Huurtoeslag en zorgtoeslag en zo dat was te veel… En daardoor ben ik in problemen gekomen. Ik moest wel € 2.000 terugbetalen, en daardoor problemen opgelopen.

Tom hielp mij met een overzicht maken van het financieel plaatje: Wat ik overhield, en waardoor ik in aldoor in het rood kwam te staan. Samen papieren invullen. En hij gaf mij een beetje de controle over waar ik op kan bezuinigen. Ik moest ook betalingsregelingen afspreken met schuldeisers. Dat heb ik ook samen met Tom gedaan.

Vooral met een schema op internet heeft Tom dat laten zien. Met office hebben we een schema gemaakt. En daardoor kan ik zien wat voor reserveringen ik heb. Dat ik ook iets opbouw voor als er problemen zijn. 

Vooral het praten helpt. Over de problemen die je hebt, maar dat je weet dat er ook problemen opgelost kunnen worden.

Nu zien we elkaar nog één keer in de maand of minder. Dan komt hij bij mij langs. Als ik tegen problemen aanloop en er niet uitkom dan vraag ik het zeg maar. Maar het gaat vooral over het zuinig aandoen met geld. Nu valt het wel mee en is het vooral in de gaten houden of het allemaal goed loopt.

Ik heb nu controle. Ik ben al op de helft met het terugbetalen van de schuld aan de belastingdienst. Dat geeft mij wat meer rust, laat ik het zo zeggen. Ik krijg gelukkig vakantiegeld volgende week. Dan sta ik niet meer in het rood. Ik kan nu ook inzien dat ik het zuinig aan moet doen.

Ik zit nu niet meer aldoor aan het eind van de maand dat ik me opgefokt voel. Dat is deels omdat ik het nu beter in de hand heb. Maar ook dat als er problemen zijn, dat ik daar eerlijk over ben. Ik verzweeg altijd de problemen en dat was niet goed. 

Belangrijkste voor mij was vooral dat we direct alles op orde zetten. Dat Tom keek van ‘waar lopen we tegen aan’ en dat dan stap voor stap oplossen.

Zonder Toms hulp denk ik dat ik dan best wel veel problemen zou hebben. Als ik het allemaal had uitgesteld…  Ik heb nu eindelijk het gevoel dat ik verder kan. Ik kan nu eindelijk langzaam gaan sparen. Als deze maand voorbij is kan ik geld apart leggen en de hele maand rondkomen met mijn loon. 

Mijn tip voor anderen? Ik denk vooral dat je niet bang moet zijn. Je hoeft niet alles zelf te doen. Dat je weet dat er hulp is van een ander. Dat je er op kan bouwen en op kan vertrouwen zeg maar.’

Talitha, 22 jaar

Ik ben ongeveer een jaar geleden bij Humanitas gekomen. Mijn relatie was kapotgelopen, en hij deed altijd de financiën. Dat is toen helemaal weggevallen. Ik had geen schulden hoor. Er dreigde wel schulden… dat wel. Want ik werk volop, maar als er meer uitgaat dan dat er binnenkomt dan houdt het snel op. 

De eerste keer hebben we gewoon gepraat met z’n drieën. Laura de vrijwilliger, de coördinator en ik. En er was wel een klik. Hoe zij binnen kwamen… dat sprak me gelijk aan. De uitstraling, het klopte gewoon allemaal en klikte heel goed. 

In het begin vond ik het toch moeilijk. Je moet inzage gaan geven in je financiële hebben en houwen en wat het meegebracht heeft. Maar als je er beter uit wil komen moet je open kaart spelen. Ik heb alles op tafel gegooid hoe het er voorstond. Laura heeft mij alles vanaf het begin heel goed verteld wat er zou gebeuren en hoe het in z’n werk zou gaan.

Twee keer in de week kwam ze in het begin langs om te zien of alles op tafel kwam. Om al het financiële bij elkaar te krijgen. En toen zijn we begonnen met alles op papier zetten wat er inkomt en uitgaat. In het begin was het erg moeilijk. Je zit zo ver in zo’n put waar je niet uitkomt. En als je ziet dat het financieel niet goed loopt dan krijg je nog meer stress. Laura zei altijd vanaf het begin tegen me dat het goed zou komen en dat hielp echt.

Ze heeft dat met mij heel mooi uitgewerkt: Wat ik kon uitgeven aan boodschappen, en wat aan vrije tijd, enzovoorts. Echt goed op papier gezet. Je wordt er rustiger van. Als je een beetje goed kijkt waar alles heen gaat… dan kan je echt stappen maken.

We deden het echt samen. Als ik rekeningen had, dan keken we daar samen naar. Want ze zei altijd “je moet het zelf leren, ik kan wel alles voordoen, maar daar heb je niks aan”, dat heeft ze me echt geleerd. Ze heeft ook samen met mij dingen helpen uitzoeken. Waar al mijn contracten liepen en zo.

Op den duur begon ik het zelf goed te snappen en meer mijn eigen administratie te doen. Zelf ook dingen uitzoeken. En dan krijg je ook andere vragen. Bijvoorbeeld met twee contacten die ik niet goed snapte heeft ze meegekeken. Of bijvoorbeeld zelf bellen. In het begin deed zij veel van die telefoontjes zelf met mij ernaast. Maar later ben ik ze zelf steeds meer gaan doen, en dan zat zij ernaast.  

Dus toen gingen we van twee keer in de week naar één keer in de week, en zo langzaam steeds verder afgebouwd. En als ik dan wat vragen had tussen de afspraken door, kon ik ze altijd bereiken. Ik kon altijd wel appen of bellen.

Ja… ik heb eigenlijk alles geleerd. Van mijn boekhouding, mijn papieren, het hele gebeuren. Ik weet niet hoe ik het moet zeggen. ik had het gewoon nooit gedaan. Ik wist van niks en als ik zie dat ik nu weet waar alles heen gaat en waar mijn contracten lopen. Alles is heel mooi op papier gezet. En financieel regel ik alles zelf.

Het belangrijkste voor mij was de rust die het gaf. Zij was de rust zelve. Ik zag door de bomen het bos niet meer. En toen ze alle stukken voor zich had zei ze “Dit komt goed. Maar je moet zelf wel goed aan de slag”. En dat gaf mij goed vertrouwen. Ik ben gewoon heel tevreden over hen, hoe ze werken, hoe ze doen, en wat ze doen. Het is gewoon heel goed bevallen. Rust, vertrouwen, samen.

Als je geen vertrouwen hebt, dan kan je misschien wel samenwerken met iemand maar dan gooi je niet echt alles op tafel.

Zonder Laura’s hulp denk ik dat ik hier niet meer hier op de bank zou hebben gezeten. Ik denk dat ik dan alles kwijt was geweest. Mensen om mij heen zien een heel ander iemand. Echt wel. Ik heb op het financiële vlak grote stappen gemaakt. Ik ben heel anders dan een jaar geleden. Ik durf nu stappen te gaan zetten voor de toekomst die ik vroeger totaal niet durfde.’

Jimmy, 23 jaar
‘Ik kwam via de reclassering terecht bij Humanitas. Ik kwam daar met de vraag of ze financieel konden meekijken met mij. Om zeg maar te kijken of mijn zaken goed lopen. Kijken wat goed ging, wat beter kon. En zij kwam bij mij thuis, zo’n 2 keer in de maand. soms 1 keer in de maand.

En dan punten afgesproken waar ik aan moest werken. Dan kon ik dat laten zien dat ik dat gedaan had. Zo samen aan het werk met z'n tweeën. Mijn vrijwilliger Yvonne en ik.

Ik wist wat ik wou. Dus de eerste afspraak vooral praten over in hoeverre zij mij konden helpen. En zo hebben afspraken gemaakt en een soort van plan opgesteld. Ik mocht zeker bepalen waar we mee aan de slag gingen, zeker. Niet alsof ik naar een juffrouw aan het luisteren was ofzo.

Yvonne is wel wat ouder. Dat vind ik wel fijn. Voor mij voelt het een beetje ongemakkelijk misschien om met iemand van mijn eigen leeftijd te praten over financiën. Maar zij is in de omgang gewoon heel prettig. Een rustgevende persoon ook.

We zagen elkaar eerst twee keer in de maand, toen één keer in de maand. Via WhatsApp hadden we tussendoor contact. Voor vragen, nieuwe afspraken maken. Beetje van alles. Als ik ergens tussendoor mee zat ik kon altijd bij haar terecht.

Zij leerde mij zeg maar organiseren. Voorheen was het voor mij erg chaotisch. Ik had geen overzicht. Nu heb ik overzicht zodat ik per maand precies weet wat er betaald moet worden, en wat er nog bij komt.

Ik ging ook voor het eerst belastingaangifte doen. En het was niet dat zij alles voor mij deed. Maar zij liet mij zien hoe, en liet mij het zelf zo doen. Soms hoor je mensen dat alles voor ze wordt gedaan. Ik zou zo niks leren, maar op Yvonnes manier heb ik heel wat opgestoken.

Zij was niet te streng. Een beetje ertussenin. Zij zat er wel bovenop van “doe het nou het is beter voor je”, en dan deed ik het ook wel. En als ik een afspraak niet nakwam, dan namen we het wel weer mee naar de volgende keer. Was dus niet dat ze in mijn nek aan het hijgen was ofzo. Maar ze hield me erbij op een goede manier die ik nodig had.

Hoe ik nu overzicht hou? Ik heb eerst alles in kaart gebracht. Dat heb ik in een bestandje op mijn telefoon staan bij notities. En zo heb ik het makkelijk voor mezelf gemaakt dat ik eind van de maand alles weg kan strepen. Yvonne heeft niet gezegd dat het per se zo moet. Zij zei “probeer zelf te ondervinden wat praktisch voor jou is”. En zo ben ik op deze manier uitgekomen.

Het belangrijkste voor mij was de goede communicatie. Het was altijd duidelijk waar ik aan toe was. Ik kwam van de reclassering en Humanitas is iets heel anders. Voor mij echt een soort van ‘vrijheid begeleider’ zeg maar. Gewoon chill.

Zonder haar hulp? Dan zou ik nog steeds een chaoot zijn qua financiën. En als dat niet op orde is. tel maar uit, dan is het niet zo vet zeg maar. 

Ik voelde me benauwd. Ik zat dagelijks in de stress. Het bleef constant aan mij knagen. Dat je denkt van “weet je wel zeker dat je dat hebt betaald”. Haar hulp heeft dus zeker voor rust gezorgd.

Het gaat nu goed. Ik neem alle punten mee die ik geleerd heb. Die probeer ik maandelijks te herhalen. En zodoende is het goed.

Vrijwilligers vertellen over hun werk

Benno (vrijwilliger)
‘Hoe werken met jongeren anders is dan volwassenen? Met jongeren heb ik meer het gevoel dat je nog bezig bent om met die toekomst iets te doen. Dat die nog helemaal voor hen ligt. Dat als zij beter op de rit komen te staan dat je dus meer effect heb. Het werken met jongeren is niet altijd even makkelijk. Soms haken ze af. De vraag komt wel vanuit henzelf maar ik snap dat het ook niet zo leuk om elke keer met problemen bezig te zijn.

Je bent als vrijwilliger zelf ook op zoek naar wat spreekt aan en wat past bij iemand en wat past niet bij iemand. Je hebt allemaal mooie theorieën, maar als dat kwartje niet valt, of de wil ontbreekt... dan bereik je niks. Als de aanpak die je kiest voor iemand voelt als een hele opgave… dan moet je kijken of je een andere insteek kiest. 

Je volgt ook wat de jongere zelf belangrijk vindt. Een jongere kwam binnen met de vraag “Ik wil veel geld verdienen en een rijk leven leiden. Hoe kan ik beter met mijn geld opgaan?” en uiteindelijk is hij een opleidingstraject ingegaan! We hebben een capaciteit- en competentietest gedaan. Dat was goed voor zijn een zelfbeeld. Hij voelde zich ook trots. En nu schrijft hij zich in voor een opleiding op mbo 4 niveau. Dat is een mooi resultaat vind ik.

Wij praten niet alleen over geld. Ook over andere dingen. Dingen die moeilijk zijn om over te praten met anderen. Ik werk met het materiaal wat de deelnemer mij geeft. Ik kom tenslotte daar juist voor hen. Ik ben er als vrijwilliger niet alleen voor de administratie, ik ben breder. Je bent soms voor sommigen een soort maatje. en dat is een mooie combinatie op deze manier.’ 

Rianne (vrijwilliger)
‘Is het werken met jongeren anders? Ja zonder twijfel. Je moet ze anders benaderen. Bij de  volwassenen die ik begeleid weten ze waar ze het voor doen. En bij jongeren zijn ze daar minder van bewust wat de gevolgen kunnen zijn.

Het draait allemaal om de klik. In het contact met mijn deelnemer, kon ik me goed aanpassen aan haar. Dat hielp om haar vertrouwen te krijgen. Dat ze kan praten over andere dingen dan geld, als er iets anders in de weg zit. Dat is belangrijk. Ik merkte wel dat ze met veel andere dingen ook zat. Niet alleen geld.

Haar vraag? Ze werd 18 en dacht “Hoe nu verder? Ik krijg zoveel brieven ik weet niet hoe en wat”. Ze had wel een baantje, maar totaal niet stabiel dus ze dacht beter preventief dan in de problemen komen.

Naast de persoonlijke afspraken hadden we ook veel contact via WhatsApp. En na een tijdje was dat het enig contact bijna dat er was. Ik stuurde dan een berichtje om even te peilen van hoe het ging, en of ze nog tegen dingen aan was gelopen. En vanuit daar kon ik inschatten hoe ik haar kon helpen.’

Terug naar het nieuwsoverzicht