Kan iemand je toekomst stelen?

Game overWanneer ik naar een voorlichting rij waar ik veel kwetsbare ervaringen zal delen, voel ik me altijd onzeker en een beetje angstig. Ook vraag ik mezelf iedere keer af waarom ik dit in godsnaam nog doe....

Gisteren gaf ik een voorlichting bij Humanitas over de bespreekbaarheid van seksueel misbruik en prostitutie. Twee onderwerpen niet per definitie met elkaar verbonden, toch vol verbindingen. Eigenlijk verdienen ze beide een eigen podium, maar met genoegen deelde ze gisteren hun plek.

'Welke boodschappen wil je ons meegeven voor in ons werk?' Een vraag die vaker terug komt in bijeenkomsten als deze. Het antwoord ligt verscholen in de vraagsteller zelf. Ik heb enkel invloed op wat en hoe ik vertel, niet op wat en hoe gehoord wordt.

Natuurlijk is de uitnodiging mensen het e.e.a. mee te geven waar men in het werk verder mee kan. Iedere keer poog ik dan ook zorgvuldig mijn kennis en ervaring dienend te maken voor de toehoorders. Toch kan ik niet ontkennen dat het secundaire proces mij stiekem meer voldoening geeft dan het doel waar ik aanvankelijk voor word gevraagd.

Bespreekbaarheid is wat ik doe en waar ik toe uitnodig. Veelal over thema's die als schaamtevol ervaren worden, waar een taboe op ligt of verweven met diepgewortelde angsten. Wanneer ik spreek, spreek ik niet alleen voor mezelf. Wanneer ik spreek, spreek ik voor alle mensen die niet durven te spreken of helaas nooit meer kunnen spreken. Dit zijn niet enkel de mensen voor wie men werkt. Heel vaak is het zo dichtbij dat men wat over het hoofd zag. En is degene voor wie men luistert, de persoon in kwestie zelf.

Wanneer ik voor een groep spreek vanuit mijn eigen ervaring, in kwetsbaarheid, met al het ongemak wat erbij komt. Kan ik zien, voelen en horen wie geraakt word. Geraakt in een andere laag dan empathie of bewondering voor mij. Sommige mensen worden geraakt in diepere lagen in zichzelf. Lagen waar ze nog niet eerder naar durfde te kijken; of waar men zorgvuldig bij weg bleef; lagen waar men zich voor schaamt of schuldig bij voelt; lagen waar men zelden of nooit over gesproken heeft. De innerlijke strijd is voelbaar; 'Luisteren vanuit professie voor anderen, maar zoveel herkenning vinden als mens. Zorgvuldig weggestopte pijnen, maar zoveel deurtjes die zich plotseling openen.'

Het zijn onze blikken die elkaar vinden op specifieke momenten; vragen die net wat anders gesteld worden; woorden die volledig worden weggelaten; en de ademloze stiltes tussendoor. Maar het zijn ook de gesprekken nadien. Wanneer de voorlichting is gesloten, maar de net geopende deuren nog wagenwijd open. Daar vinden we elkaar echt, voor even. Een dank, een lach, een traan, een woord van herkenning, verwarring, getoonde pijn, tevens bevrijding. Voor even is men uit de eenzaamheid en verborgenheid. Voor even won schuld en schaamte niet. Eenmaal de deur uit, de buitenwereld weer in, zullen deze geopende deuren sluiten. Maar met tenminste één slot minder dan waarmee men een paar uur daarvoor kwam.

Wanneer ik afscheid neem en naar huis rij voel ik me niet meer angstig en onzeker. Dan voel ik, iedere keer weer diep van binnen, waarvoor ik dit doe....

"Wat als je eerste levenslessen zijn dat je lijf en geest niet van jou zijn? Hoe kan je jouw lijf en geest dan vertrouwen?

Wat als je eerste levenslessen zijn dat je verantwoordelijk bent voor andermans behoeften? Hoe kan je dan in contact staan met je eigen behoeften?

Wat als je eerste levenslessen zijn dat jouw gevoel en gedachten niet juist zijn? Hoe kun je dan varen op je innerlijk kompas?

Wat als je eerste levenslessen zijn dat je jezelf moet schamen en schuldig voelen. Hoe kun je dan leven zonder last?

Wat als je eerste levenslessen zijn dat jouw grenzen er niet toe doen? Hoe kun je dan gevoelsbesef hebben van jouw eigenwaarde?

Wat als je eerste levenslessen zijn dat jouw stem er niet toe doet? Hoe kun je dan uitkomen voor wie je bent?

Wat als je eerste levenslessen zijn dat liefde gevaarlijk is? Hoe kan liefde jou dan nog aanraken en omhelzen?

Wat als je eerste levenslessen zijn dat jouw bestaansrecht voorwaardelijk is? Hoe kun je dan zijn wie jij in wezenlijkheid bent?"

Als de wat helder is

Volgt de hoe vanzelf

Niet zoals gepland

Nog minder zoals gewenst

Meestal in harde lessen

Of onbegrepen liefde

Tot de spiegel draait

Pijn je doordringend aankijkt

Met de uitnodiging

Al is het maar voor even

Oogcontact te maken

Met dé persoon op aarde

Die jou kan geven

Wat ooit is ontnomen...

💞 Evi Victorine Henderikx

Terug naar het nieuwsoverzicht