Steun bij Rouw

Verlies, hoe nu verder....

Of je nu iemand verliest door een overlijden of door een echtscheiding, zo’n verlies is vaak moeilijk te verwerken. Soms kun je dit niet alleen; je mist begrip en steun uit je omgeving en voelt je alleen gelaten met je verdriet en emoties.

Rouw is een diepe emotie, die tegenstrijdige gevoelens kan oproepen. Uiting geven aan emoties en gevoelens helpt bij de verwerking van het verlies, maar ook om de zin van het leven te hervinden en de regie weer in eigen hand te nemen.

Individuele begeleiding
Steun vanuit Humanitas kan daarbij helpen. Een vrijwilliger, vaak een lotgenoot, reikt je graag de hand en komt bijvoorbeeld bij jou op bezoek. Deze vrijwilliger is iemand die met je meeleeft en van wie je begrip en steun mag en kan verwachten tijdens je rouwproces. Wanneer je een dierbare hebt verloren door een overlijden, bestaat er ook de mogelijkheid om deel te nemen aan een lotgenotengroep.

Lotgenotengroep
‘Verlies, hoe nu verder...’ is het overkoepelende thema van de bijeenkomsten van de lotgenotengroep ‘Steun bij Rouw’. De nadruk ligt op het uitwisselen en delen van ervaringen via gesprekken, maar in overleg met de groep is er ook ruimte voor expressie door middel van onder andere muziek, schilderen en schrijven. De prachtige omgeving van Noordlaren waar sinds drie jaar de bijeenkomsten plaatsvinden, nodigt daarnaast uit tot het maken van heerlijke wandelingen. De groep komt acht keer bij elkaar en bestaat bij voorkeur uit maximaal acht deelnemers. Tijdens elke bijeenkomst (om de twee weken) staat een thema centraal. Een terugkomdag (twee maanden na de laatste bijeenkomst) zorgt voor een goede afronding.

Gezien de huidige coronamaatregelen is het voor ons helaas niet mogelijk om in het najaar van 2020 een lotgenotengroep te starten. 

Klik hier voor de folder 

Ervaringen van deelnemers
"Wat fantastisch dat Humanitas deze groepen organiseert. Fijn je ervaringen te delen met lotgenoten. Ik kijk uit naar de volgende bijeenkomst."

"Jammer dat dit het einde is van de groepsbijeenkomsten, ik zal het missen."

"Heerlijk dat er iemand komt waaraan ik mijn verhaal kan vertellen en die echt luistert. Er is een band ontstaan tussen mij en de vrijwilliger. Zonder de vrijwilliger had ik mijn verdriet en gevoelens moeilijker kunnen uiten."

 “Ik kan mijn emoties meer de baas. Ik kan gemakkelijker over mijn verdriet praten.”

“Door de opdrachten werd ik ‘gedwongen’ om op een bewuste manier naar mezelf te kijken.”

“Ik leer meer te relativeren en heb warmte ervaren van anderen.”