Ervaring Steun bij Rouw

Een verlies is een universele, menselijke ervaring. Dat wil zeggen dat rouw een ervaring is waar ieder mens mee te maken krijgt. Rouw is tegelijkertijd ook een hoogstpersoonlijke ervaring; ieder mens rouwt op zijn of haar eigen-wijze manier; rouwen op jóuw manier. Er is geen ‘goed’ of ‘fout’.

Een steunende omgeving is niet altijd een vanzelfsprekendheid. Mede daardoor rouw je al vaak alleen.

Hoe rouw je op jóuw manier als er een omgeving is die vooral roept: ‘kom op, het leven gaat weer door’? Of misschien voel je je wel eenzaam? Ook mét een steunende omgeving (familie, vrienden, collega’s) kan het soms té kwetsbaar voelen om je hele ‘hebben en houwen’ aan emoties, gevoelens en gedachten, op tafel te leggen.

Als vrijwilliger Steun bij Rouw verwonder ik me telkens weer, hoe schijnbaar ‘gemakkelijk’ mensen hun hele hebben en houwen op tafel leggen. Gemakkelijk zal het echter niet zijn. Toch hebben mensen de moed en kracht om heel kwetsbaar te (durven) zijn. In feite tegen een - in eerste instantie - wildvreemde. Dat raakt me nog het meest.

Deelnemers (zij, die hebben aangeklopt bij Steun bij Rouw) willen hun verhaal vertellen. Niet één keer, maar vele malen. Ook als een verlies al wat langer geleden is. Ik luister. Niet één keer, maar telkens weer. Bovendien zitten deelnemers vol vragen; ‘is wat ik voel, denk, doe, wel normaal’? Ik stel gerust. Of ik leg uit. Of ik reik iets aan, wat ze kunnen ‘vasthouden’. Deelnemers komen op adem, zodra ze houvast ervaren. Dat is wat ik, als mens tot mens, kan bieden. Dat geeft me voldoening!

Mijn naam is Diana. Ik ben één van de vrijwilligers Steun bij Rouw. Ik verloor mijn dierbare moeder. Ik rouw, op mijn manier. Ik ontmoet jou; jij, die rouwt op jóuw manier. Je bent niet alleen …