Zoetermeer

Beleven en bewegen tijdens jubileumviering VHB

Als laatste van onze activiteiten mocht Vriendschappelijk Huisbezoek haar jubileum vieren dit jaar. Tijdens een gezellige bijeenkomst in Dienstencentrum Bijdorp werd dinsdagmiddag 13 december het 25-jarig bestaan in Zoetermeer gevierd.

“Ik ben blij verrast dat jullie op deze dinsdagmiddag in zo’n grote getale aanwezig zijn,” opende voorzitter Marleen Teunissen het jubileumfeest. “We hebben dit jaar meerdere jubileum mogen vieren, maar van alle activiteiten viert Vriendschappelijk Huisbezoek de langste termijn. Daarom is het vrijwel zeker dat de activiteiten die Humanitas Zoetermeer meer dan 25 jaar geleden ontplooide in het verlengde van Vriendschappelijk Huisbezoek lagen. In 1990 is in een formele brief bevestigd dat Humanitas Zoetermeer met huisbezoeken mocht starten.”

Een persoonlijke herinnering had onze voorzitter ook nog aan specifiek deze activiteit. “Ik kan me nog herinneren dat mijn tante Marie zeer onder de indruk was van de mensen van Humanitas die haar een bezoek brachten,” vertelde ze. “Later is ze zelfs humanist geworden. Vriendschappelijk Huisbezoek heeft in die 25 jaar ook altijd kansen gezien en gegrepen. Alle reden dus om vanmiddag met z’n allen een fijne middag te beleven.”

“Allereerst wil ik een applaus vragen voor iedereen die deze activiteit mogelijk maakt,” nam Nestha May-Elmont, coördinator van Vriendschappelijk Huisbezoek, het woord over. “We bieden al 25 jaar steun aan senioren om te bewegen in de maatschappij, want door te bewegen ga je beleven. Daarom wens ik jullie veel plezier tijdens de workshop van Louise Klaverweide, die jullie zal laten bewegen om te beleven.”

Gekozen werd om het actieve gedeelte van de viering in de grotere zaal te laten plaatsvinden. Louise Klaverweide, vaktherapeute dans en beweging, had de ruimte ingedeeld in de elementen aarde, water, vuur, lucht en ether met de bedoeling om ondanks de grootte van de ruimte en het aantal personen, het in kleinere groepjes met elkaar bewegen een intiem karakter te geven. 

De rode draad in de workshop was, met de inzet van verschillende bewegingskwaliteiten, stilstaan bij de beleving van het geven en ontvangen van energie en hoe dat uitgedrukt wordt in vrijwilligerswerk.

De workshop begon in een cirkel met een korte afstemmingsoefening waarbij iedereen een parel vertegenwoordigde in het vrijwilligerswerk, verbonden door de draad van betrokkenheid c.q. liefde. Er werd bewust stil gestaan bij de ademhaling, van belang voor het eigen fysieke en emotionele welzijn en in het verlengde hiervan in de uitwisseling met anderen. Ademen is ook geven en ontvangen van energie. Hoewel, volgens Louise, is het uiteindelijke doel van de workshop, ‘plezier ervaren en het kind in jezelf de kans geven om te genieten’.

Het was mooi om te zien hoe na een aarzelend begin iedereen zich snel overgaf aan de warming-up, die de focus liet leggen op alle aspecten van het lichaam. Naarmate de warming-up vorderde, groeide ook het plezier en de behoefte om elkaar te stimuleren met bewegen en beleven.

Vervolgens werd de aandacht verlegd naar samenwerking enerzijds en anderzijds om te (h)erkennen hoe men zich verhoudt in de omgang tot degene die hulp wordt geboden in het vrijwilligerswerk. In tweetallen werden de deelnemers aan de workshop uitgedaagd om op elkaar te vertrouwen. Terwijl de een lekker vrij kon bewegen met de ogen dicht, moest de ander ervoor zorgen dat er zich geen botsing voor zou doen. Hij of zij mocht zelf bepalen hoe die begeleiding zou plaatsvinden. Terwijl sommigen elkaar intensief begeleidden om de ander te beschermen, lieten anderen elkaar meer vrij om zelf in alle vrijheid te bewegen.

Ook in de oefening om elkaar op bewegingspunten impulsen te geven en ontvangen gingen sommigen heel erg op, terwijl er bij anderen veel interactie plaatsvond. Deze oefening bood de gelegenheid om te ontdekken hoe omgegaan wordt met allerlei soorten impulsen. Waartoe neig ik? Word ik creatief, oplossingsgericht of juist passief?  Het leverde nieuwe inzichten op.

Om de ervaringen uit de vorige oefeningen te consolideren werden in elke subgroep twee groepjes gevormd waarbij de ene groep uitgedaagd werd om het andere deel van de groep deelnemers te kneden in een beeld dat voor hen Vriendschappelijk Huisbezoek symboliseerde. Iedereen genoot van het beeld dat gecreëerd was, maar moest het tevens los kunnen laten als een volgende persoon er een nieuw beeld van maakte. Louise probeerde de groepjes te stimuleren om naast de extraverte gezelligheid ook een verbinding te maken met de meer naar binnen gerichte beleving.