Zoetermeer

Eenzaamheid tegen de stroom in

‘Soms lijkt eenzaamheid aan mensen zelf te danken. Zo lijkt onze samenleving in elkaar te zitten,’ denk ik bij mezelf. ‘Wie dwars ligt en niet mee gaat met de ‘stroom’ voorwaarts wordt als ‘wrakhout’ op de wal gegooid. Bij hen wil nagenoeg niemand meer komen. Geen buren en vrienden meer en familie steeds minder of niet. Zelfs de thuiszorg komt daar liever niet. Ze werken niet goed mee en worden daardoor afgedankt. Maar kijken wij wel goed naar die mensen?’

Ik draai mijn auto een smalle weg in. Op het eerste gezicht een doodnormale straat, met gelukkige mensen die zich vermaken in het najaarsweer. Toch is deze straat allesbehalve normaal. In een van deze huizen woont zo’n persoon dat zogenaamd niet goed meewerkt. Zoals voor vele ouderen geldt, zijn de vier muren van haar eigen huis haar leefomgeving. Het enige contact met de buitenwereld is een telefoon, een TV en een alarm om haar nek.

Gelukkig kan ik met mijn vrijwilligerswerk bij Humanitas Zoetermeer mijn steentje bijdragen om een groot deel van de frustraties weg te nemen. Als ik met haar praat, blijken er mooie verhalen achter die frustraties schuil te gaan. Een belangrijke vorm van eenzaamheid is namelijk het niet kunnen praten over herinneringen. Met een vrijwilliger als ik kan ze die herinneringen wel delen op een manier die zij prettig vindt.

Geduldig stuur ik de auto in een vrije parkeerplaats. Terwijl ik het portier achter me sluit, kijk ik de gezellig ogende straat in. Mijn blik wordt getrokken door het huis aan de overkant van de straat. Van buiten ziet het er gezellig uit, maar buitenstaanders zien niet het gevoel dat in het huis heerst. Als ik voor de deur sta, druk ik op de bel. Na enkele minuten wordt de deur voorzichtig opengedaan door een oudere vrouw.. Als ze ziet dat ik het ben, verandert de blik in haar ogen. “Gelukkig,” zegt ze met een grote glimlach, “nu kan ik mijn eigen stem weer horen.”

Gebaseerd op de ervaringen van Arie Verbaan.

Terug naar het nieuwsoverzicht