“Het moment dat de kinderen aan het eind van het traject zeggen: kunnen we jou niet houden? Dat doet me zo goed.”

Donna Meerveld
Werkte 25 jaar in een winkel, nu fulltime vrijwilliger BOR

Donna Meerveld werkte 25 jaar in een winkel maar was door een zenuwaandoening genoodzaakt te stoppen. Al jaren zette zij zich in voor anderen, met name voor ouderen en kinderen, zoals met crisisopvang. Na haar revalidatie besloot ze fulltime vrijwilligerswerk te gaan doen. “Ik ben misschien niet gezond, maar ik ben positief ingesteld en kijk naar wat wél kan. Bovendien kan ik niet goed stilzitten! Als ik had geweten hoeveel het vrijwilligerswerk me zou brengen, had ik het eerder gedaan. Zonder het al te zwaar te willen maken; het heeft me gered. Of in elk geval een doel gegeven, waarvoor ik elke dag weer positief uit mijn bed kom. Ik zou letterlijk niet meer kunnen stoppen met dit werk.”

Stapje voor stapje de goede kant op

Naast werk voor diverse vrijwilligersorganisaties begon ze bij Humanitas als maatje voor ouderen en nu zet ze zich vooral in voor BOR (Begeleide OmgangsRegeling voor gescheiden ouders). Bij zulke trajecten is er vaak door een rechtbank een omgangsregeling opgelegd, die de ouders niet kunnen nakomen. Er wordt dan mediation voorgesteld, maar dat kan best een drempel zijn voor de gezinnen. In dat geval is een traject bij Humanitas toegankelijker. “De afgelopen jaren heb ik zes gezinnen mogen helpen. Je kunt het zo gek niet bedenken of we hebben het gehad. Ook verschilt het verloop van de trajecten. Soms gaat na een paar keer ineens de knop om bij de ouders en dan zit je al snel op de goede weg. Andere keren duurt het langer en is het meer uitdagend. Als het echt niet lukt, schakelen ook wij professionele hulp in. Maar meestal komen we er wel uit want de gezinnen vinden het fijn dat je ze helpt. Het is zo mooi om te zien dat een regeling werkt, stapje voor stapje ga je dan samen de goede kant op.”

Het belang van de kinderen

“Het geeft mij energie om de gezinnen te helpen en het voelt nuttig om iets te doen wat anderen beter maakt. Als vrijwilliger behartig je puur het belang van de kinderen, je bent hun vertrouwenspersoon en je bent er voor hen. Zeker als je kinderen hebt – ik ben zelf bonusmoeder van twee kinderen – dan relativeert dit werk enorm. Het moment dat de kinderen aan het eind van het traject zeggen: kunnen we jou niet houden? Dat doet me zo goed. Het betekent dat ik hen gerust heb kunnen stellen en hen een veilig gevoel heb gegeven. Soms komen ze me achteraf nog bedanken omdat ze dan inzien dat mijn inzet echt heeft geholpen. Ik heb met al mijn gezinnen nog contact, gewoon om te kijken hoe het gaat.”

Wat je doet, doet er toe

“Bij Humanitas voel je je gewaardeerd als vrijwilliger, je wordt betrokken en krijgt af en toe een compliment. Wat je doet, doet er toe. Het draait om gelijkheid, de een is niet beter dan de ander. Als een project niet lukt binnen de termijn die er voor staat, dan krijg je gewoon meer tijd om het op jouw manier te doen. Je mag meedenken hierin, sterker nog, dat wordt van je verwacht. De bijscholing is ook waardevol. Ik ben een ontzettende kennisslurper en die kennis wil ik dan vervolgens ook delen. Het werk laat me zien dat ik met mijn kennis van waarde ben!”

Terug naar het nieuwsoverzicht