Zuid-Kennemerland

Het verhaal van moeder Evelien en vrijwilliger Michiel

Sinds haar echtscheiding zorgt Evelien alleen voor haar zoons, nu 9 en 13 jaar oud.

Regelmatig komt vrijwilliger Michiel bij hen langs, gewoon voor een gezellig kopje koffie of om echte ‘mannendingen’ te doen met de jongens. Zo is Michiel met ze naar het circuit van Zandvoort geweest en gaan de mannen regelmatig vissen of een potje voetballen.

De jongens kijken altijd uit naar zijn komst, ook Evelien ziet hem graag komen en niet alleen voor de extra gezelligheid: “Het is zo prettig als Michiel er is, ik kan zo ook even 1 op 1 met één van de jongens zijn, zonder dat de ander zich er mee bemoeit. Mijn oudste heeft ADHD en dat is soms best zwaar; even echt persoonlijke aandacht aan hem kunnen geven doet hem zo goed, en mij ook! En intussen vermaken mijn andere zoon en Michiel zich prima met één of ander computer spel, waar ik overigens toch niets van begrijp”, grinnikt Evelien.

Op andere dagen trekken ze er met zijn allen gezellig op uit, iets wat Evelien lange tijd steeds maar weer uitstelde om alleen met haar zoons te doen. “Zomaar een dagje weg of een simpele boswandeling durfde ik niet goed aan, je staat er toch alleen voor… Het is best pittig om het in je eentje voor iedereen gezellig te houden met twee jongens die allebei een gedragsstoornis hebben en elkaar vaak dwars zitten. Met Michiel erbij is het allemaal zoveel relaxter. Als er nu iets gebeurt kan ik rustig even de partijen scheiden en lost het zich allemaal veel sneller op. Als je dan helemaal alleen bent lukt het simpelweg vaak niet”.

Na zo’n middagje weg met zijn allen ben ik heel voldaan, het geeft zo’n goed gevoel om er echt even met de kinderen uit te zijn geweest, gewoon even iets leuks gedaan te hebben… Dat is voor anderen misschien heel vanzelfsprekend maar voor mij o zo waardevol!” 

Soms gaat Michiel er alleen met één van de zoons op uit, vissen in Spaarnwoude bijvoorbeeld. En inmiddels is de jongste ook in het trotse bezit van een eigen hengel. “Dat was zo grappig…”, vertelt Evelien, “de eerste keer toen ze terugkwamen van het vissen riep de jongste vol trots dat ie wel 38 vissen had gevangen. Ik geloofde er helemaal niets van, ik dacht die loopt gewoon een beetje op te scheppen… Tot ik zag dat Michiel intussen achter hem druk stond te gebaren dat mijn zoon echt de waarheid sprak. 38 Vissen! De tweede keer dat ze gingen vissen waren het er overigens ‘maar’ 32”.

Naast leuke dingen doen met de kinderen ondersteunt Michiel mij ook. Het zijn van die kleine dingen… dat extra telefoontje of dat spontane whatsapp’je als hij weet dat ik ergens mee zit. Hij geeft je het gevoel dat je er toch niet helemaal alleen voor staat en dat er iemand is die echt met je meedenkt en voelt. Zo fijn!”.