Toen ik vrijkwam kreeg ik een maatje van Humanitas

Caroline zat twee jaar in de gevangenis. Toen de alleenstaande moeder vrij kwam stond vrijwilliger Janine haar bij.

Caroline

“Het gaat nu hartstikke goed. De sociale dienst, de reclassering, schulden: dat is allemaal afgelopen. En ik heb werk gevonden. Dat was een paar jaar terug wel anders. Door een domme actie heb ik twee jaar moeten zitten. Geen fijne tijd."

Toen ik vrij kwam, kreeg ik een maatje van Humanitas: Janine. Er waren zo veel zaken te regelen. Zoals brieven schrijven naar schuldeisers, waaronder de gemeente waar ik eerst woonde. Ik ben daar niet zo goed in, dus maakte ik de tekst en hielp Janine mij met de aanpassingen. Ik heb ADHD en vergeet nog wel eens wat. Samen maakten we een lijstje met dingen die ik moest doen. En was er een deurwaarder langs geweest, dan belde ik haar op en kwam ze zo snel mogelijk langs om me te helpen."

Maar ook nam ze de tijd om naar me te luisteren. Ik was verdrietig om alles wat ik achter had moeten laten in mijn vorige woonplaats, zoals mijn honden en mijn huis. Maar ook om de heftige tijd in de gevangenis. Dit deel ik liever niet met mijn omgeving. Het is mijn eigen schuld, ik zadel hen daar niet mee op. Het was fijn dat ik tegen iemand aan kon praten die iets meer afstand van mij had. Janine en ik lijken nogal op elkaar, we hebben het hart op de tong. Ze heeft echt veel voor mij betekend. En, heel belangrijk: we hebben dezelfde humor. Wat hebben we een lol gehad.”

Janine


Nadat Janine plotseling haar baan was kwijtgeraakt, meldde ze zich aan als vrijwilliger bij Humanitas Maatjes (ex-)gedetineerden.

 Janine (links) en Caroline.

“Zinvolle dingen wil ik doen  en niet thuiszitten tussen het solliciteren door. Ik was leidinggevende in de kinderopvang en heb in de jeugdhulpverlening gewerkt. Het begeleiden van gezinnen vind ik zo leuk. Hoe ingewikkelder de situatie, hoe groter de uitdaging om alles weer goed te laten lopen.

Toen Caroline vrijkwam, ging ze met een van haar kinderen bij haar zus wonen. Ik heb haar bijgestaan met praktische dingen die moesten worden geregeld, maar ook een luisterend oor geboden. In mijn werk had ik wel eens te maken gehad met moeders in detentie. Het viel me als vrijwilliger pas echt goed op hoeveel instanties los van elkaar met iemand bezig zijn. Het was bijvoorbeeld een hele klus om haar uitkering goed te regelen.

Ik vind heel leuk om ervoor te zorgen dat alles weer goed gaat lopen. Het geeft me heel veel energie om iets voor iemand te kunnen betekenen. Niet als professional maar puur als ondersteuner van de moeder. Ik wijs haar op mogelijkheden, maar vind het belangrijk dat ze zelf tot actie overgaat. Je moet en kunt als mens zelf wat aan je situatie doen.”