De vrijwilligers zijn een soort nieuwe familie geworden

Kort voor hij vrijkwam uit de gevangenis, werd zeventiger Theo gekoppeld aan een Humanitas-vrijwilliger. "Zonder hem had ik me eenzamer gevoeld."

Theo 

"Het klinkt misschien gek, maar ik heb een gelukkige tijd gehad in de gevangenis. Ik was er eindelijk bevrijd van het leven dat ik daarvoor leidde. Ik had het naar mijn zin met de andere mannen en ik deed er van alles, maar kreeg geen bezoek. Het contact met mijn kinderen en kleinkinderen miste ik enorm, dus dat was soms best wel eenzaam.

Een half jaar voordat ik werd vrijgelaten - ik heb drie jaar gezeten - kwam vrijwilliger Jan van Humanitas Maatjes (ex-)gedetineerden op mijn pad. Hij bezocht mij een paar keer en we hadden leuke gesprekken. Ik kan eindeloos praten, ha ha. En Jan kan goed luisteren. 

Op de dag dat ik vrijkwam, zou ik geen vervoer hebben naar mijn nieuwe huis. Jan besloot toen om me te brengen. Er is nog een vrijwilliger van Humanitas aan wie ik veel te danken heb: Hanneke. Zij heeft me bijgestaan in het zoeken naar een woning. Ja, Jan en Hanneke zijn een soort nieuwe familie voor mij geworden. Zonder hen zou ik me nu veel meer alleen voelen. 

Vroeger had ik een kleine boerderij in de natuur. Ik had een prachtige tuin, kippen, geiten, noem maar op. Ik heb nu een huurhuisje en ik heb de hele tuin opnieuw aangeplant. Man, wat ben ik hier gelukkig.

De hulpverleners vonden het spannend dat ik helemaal op mezelf ging wonen. Maar ze staan er allemaal versteld van hoe goed het gaat. Jan komt bijna elke week langs of we spreken af voor een kop koffie in de stad. Ik geniet van mijn vrijheid. Maar ik vergeet ook mijn vrienden in de gevangenis niet. Ik heb net weer een brief voor een van hen langs gebracht."

Theo in zijn tuin. Foto: Emmely van Mierlo

Jan 

Als Jan (68) had geweten hoe leuk het werk is voor Humanitas Detentie, had hij misschien vroeger wel voor een andere carrière gekozen. "Dit is veel leuker dan zakendoen!"

“Eerlijk gezegd had ik altijd een groot vooroordeel over mensen in de gevangenis. Maar toen ik er meer over begon te lezen, kreeg ik het besef dat het iedereen kan overkomen. We balanceren allemaal op een soort randje; het kan zo maar anders lopen in je leven. 

Als vrijwilliger bij Humanitas Maatjes (ex-)gedetineerden heb ik contact met een aantal gedetineerden en mensen die net vrij zijn. We praten met elkaar, maar ik probeer vooral goed te luisteren. De trainingen van Humanitas hebben me geholpen om gesprekken te kunnen voeren. Ik was door mijn werk al wel gewend om dat te doen, maar het was toch goed om stil te staan bij dingen als: wat kun je wel en niet doen? Hoe ver ga je?  

Op een voorjaarsdag in 2019 ging ik voor het eerst naar Theo. Na negen deuren werd ik in een bezoekerskamer gebracht. Net als alle andere mensen die ik al ontmoet had hier, was ook hij erg aardig.  

Het was in het begin vooral te merken dat Theo zijn ei kwijt wilde over het gemis van zijn kinderen en kleinkinderen, die hij zelden ziet. Ik heb hem lekker veel laten praten. Maar ook heb ik geprobeerd hem er vanuit hun positie naar te laten kijken. Er is veel gebeurd in zijn, maar ook in hún leven.  

Aan Theo merk ik dat hij altijd heel blij is als we elkaar – bijna wekelijks – zien. Zijn bestaan is soms best alleen, zeker ’s avonds. In mijn werkzame leven heb ik onder andere een aantal bedrijven gehad. Nu ik voor Humanitas actief ben, denk ik geregeld: ik had een ander vak moeten kiezen. Dit is veel leuker! Ik zie wat ik kan betekenen voor een ander en dat geeft echt een goed gevoel. Dat Theo het nu goed heeft, is echt veel leuker dan welk zakelijk succes ook."

Lees meer over onze detentie-projecten.