Het gesprek liep zomaar, van beide kanten

Beb heeft altijd een heel actief leven geleid. De laatste tijd is ze echter minder mobiel en komt ze niet meer zo vaak buiten. Reden voor haar dochter Judy om op zoek te gaan naar een maatje voor Beb.

Beb en Judy

Judy: “Mijn moeder zat vaak alleen thuis en ik vond dat ze aan het vereenzamen was. Eerst wilde ze  niets van een maatje weten. Ze zei dat ze niet eenzaam was en vroeg zich af of het wel een leuk iemand zou zijn. Maar na het eerste gesprek was het al: ‘Het is zo’n aardige mevrouw!’”

Volgens Beb was de klik er met vrijwilliger Truus meteen. “We gingen samen op de bank zitten en dronken een kopje thee met wat lekkers. En het gesprek liep zomaar, van beide kanten. We kunnen het heel goed met elkaar vinden en hebben veel gemeenschappelijke interesses. We lenen elkaar boeken uit en kijken naar dezelfde televisieprogramma’s en bespreken dan wat we gezien hebben. De laatste keer kwamen we tot de ontdekking dat we allebei veel van spelletjes houden en dat we niemand hebben die er ook van houdt. Nu doen we samen spelletjes, scrabble en rummikub.”

“Truus komt een keer in de veertien dagen en dat is precies goed.  Ik zou het contact echt missen als ze niet meer zou komen want ik vind het erg gezellig met haar. Ik zou anderen in een vergelijkbare situatie aanraden ook zo’n maatje te zoeken. Het is mij goed bekomen, dus waarom zou het een ander niet gunnen?”

Ook dochter Judy is blij dat Truus nu regelmatig op bezoek komt bij haar moeder. “Ik vind het heerlijk en het ontlast mij ook. Ik weet nu dat ze gezellig iemand over de vloer heeft en dat ze bij Truus haar verhaal kwijt kan. Ik had gehoopt dat ze een uitlaatklep zou hebben en bij Truus kan ze iets van zichzelf laten zien omdat het zo goed klikt.”

Truus

Truus werkt al jaren als vrijwilliger bij Humanitas. Zo ondersteunde ze buitenlandse vrouwen in Nederland. Momenteel is ze vrijwilliger bij Ondersteuning Mantelzorgers en gaat ze eens in de twee weken lang bij Beb.

Van links naar rechts: Truus, Judy en Beb. Foto: Anneke Hymmen.

“Ik heb altijd in het welzijnswerk gezeten en wil mijn vrije tijd op een zinnige manier gebruiken, niet alleen maar bloemschikken of zo. Gewoon iets voor anderen doen, dat zit in mijn aard. Dat kan ik via Humanitas doen.”

“Vorig jaar heb ik samen met de coördinator van Humanitas het eerste kennismakinggesprek met Beb gehad. Ze vond ons contact meteen prima. De eerste maanden hebben we de hele wereld aan de orde gehad. Want ze is heel goed bij de tijd. Maar dat was behoorlijk vermoeiend voor haar, dat merkte ik wel. Later zijn we over gegaan op spelletjes.” Lachend: “Dan doe ik serieus mee hoor!”

“Dit werk kost energie. Dat klinkt misschien heel altruïstisch, maar het geeft mij ook energie om dit voor Beb te doen.  Als vrijwilliger doe je op z’n minst iemand een plezier. Soms kun je een ander uit een sombere bui halen of gewoon een fijne middag bezorgen. En aan het eind van de middag ben je misschien moe, maar het is geen nare moeheid omdat je het gevoel hebt dat je iets hebt gedaan. Kortom, het betekent wat voor mij dat het voor de ander wat betekent.”

“Voor dit werk heb je een open mind nodig. Je moet kunnen luisteren zonder vooroordelen en zonder te oordelen. Het is belangrijk om de ander serieus te nemen en niet betweterig over te komen. Dus niet wegwimpelen als iemand klaagt, maar de klachten serieus nemen zonder erin mee te gaan. Maar klachten niet makkelijk af doen. Dat vraagt wel wat levenswijsheid en zelfkennis. Maar ik ben ervan overtuigd dat heel veel mensen dit kunnen.”