Ik voel me sterk en niet meer eenzaam

Toen Gerrits vriend plotsklaps vertrok, stortte zijn wereld in. "Ik voelde me echt eenzaam." Bij vrijwilliger Klaus van Humanitas Tandem kon hij zijn verhaal kwijt.

Gerrit

"Na een relatie van 38 jaar was ik ineens alleenstaand. Dat sloeg een gat in mijn leven. Ik werd somber en voelde me eenzaam. Lichamelijk leek het ook alsof ik in elkaar stortte. Via de professionele hulpverlening kwam ik bij Humanitas Tandem terecht. Daar zou ik zelf niet op zijn gekomen.

Ik vond het nogal een avontuur om Klaus binnen te laten, omdat ik hem niet kende. Nou, dat viel dus 100 procent mee. We hadden meteen een klik. De eerste keren hoorde hij me alleen aan. Ik voelde me erg eenzaam, heb geen broers en zussen en verder ook geen familie meer. En nu was ik ook nog mijn partner kwijt.

Foto: Maria Smeets

Met Klaus is de verbetering ingetreden. Al snel hadden we diepgaande gesprekken, over mijn gezondheid en de hele toestand met mijn ex-partner. Maar ook over politiek, waar ik erg actief in ben geweest en de toestand in de wereld. Ook nam hij me mee naar buiten. Hij hielp me om contact met mijn ex-partner te zoeken en onze relatie op die manier goed af te sluiten. Daar ben ik hem heel dankbaar voor. Ik kan weer verder.

Ik voel me nu geestelijk weer sterk en niet meer eenzaam. Ik zoek de mensen weer op met wie ik een tijdje geen contact heb gehad. Het gekke is: vroeger was ik zelf vrijwilliger, ik hielp altijd anderen. En nu had ik het ineens zelf hulp nodig. Met Klaus zette mijn herstel zich in. Hij lacht bovendien altijd. Alleen dat doet een mens al goed.”

Klaus 

Na een carrière in de houtindustrie, kan de gepensioneerde Klaus zich eindelijk richten op wat hij altijd al heeft gewild: een steun zijn voor anderen die het even niet alleen redden.

"De snelste weg om iets te ontvangen, is om het eerst te geven. Ik las deze uitspraak ooit en het is me altijd bijgebleven. Geweldig toch? Iedereen kan het op elk moment en overal uitproberen. Geef een glimlach weg en je zult er een terug krijgen. Dat is waarom ik dit vrijwilligerswerk doe.

Er zijn zo veel mensen die tijdelijk wat hulp kunnen gebruiken. Dat kan echt iedereen overkomen. Een van hen was Gerrit. Hij voelde zich eenzaam, ziek, moe en somber nadat zijn relatie uit was gegaan. In het begin ging het zo: Gerrit vertelde en ik luisterde. Hij praatte en praatte. Ik zag dat hem dat opluchtte. Na een paar ontmoetingen kon hij af en toe weer lachen.

We zaten meestal aan zijn keukentafel, maar gingen er later ook op uit. Dan vergezelde ik hem naar de dokter, of we deden boodschappen – iets wat zijn ex-partner altijd deed. En hij kwam letterlijk in beweging; we gingen geregeld fietsen en wandelen.

Het zat Gerrit dwars dat hij geen contact meer had met zijn ex-vriend en ze niets hadden uitgesproken. Ik heb hem toen gestimuleerd om dat wel te doen. Dat heeft hem erg opgelucht, ze hebben nu een goede band met elkaar. Gerrit onderneemt inmiddels zelf weer van alles en voelt zich niet meer somber. Dat is zijn eigen verdienste. Ja, Gerrit staat weer sterk in het leven.”