Je leert ook over jezelf

Wim en Geeske zijn allebei met vervroegd pensioen én beiden vrijwilliger bij Humanitas. Geeske bij het project Begeleiding Artsenbezoek. Haar man Wim is actief bij Thuisadministratie.

Geeske

"Toen ik stopt met mijn werk als kinderverpleegkundige had ik ineens tijd. Na een jaar ongeveer hoorde ik over Humanitas Begeleiding Artsenbezoek. Vrijwilligers van dit project gaan met de deelnemer mee naar de arts of het ziekenhuis. Dat leek me heel geschikt. Ik ken de weg in het ziekenhuis, weet hoe artsen praten. Heel mooi als je die ervaring in kunt zetten voor anderen.

In dit werk heb je eigenlijk nooit problemen. Van het begin af aan was het leuk het om de mensen te kunnen begeleiden. En nuttig ook nog! Twee horen meer dan één. Als mensen het willen ga ik mee de spreekkamer in. Heel soms zeg ik wat, bijvoorbeeld als iemand me heeft gevraagd hem te helpen herinneren dat er iets aan de orde moet komen.

Verder is dit werk vooral ook sociaal. Mensen die niemand hebben om met ze mee te gaan naar het ziekenhuis zijn vaak erg alleen.  

Heel soms heb je te maken met een gebrek aan vertrouwen. Zoals een mevrouw die me ervan beschuldigde dat ik achter haar rug om met haar huisarts gesproken had. Dan houdt het op. Normaal gesproken is het gemoedelijk. Mensen vragen zelf om hulp en zijn blij met je.

Foto: Marjolein van Amsterdam

Als verpleegkundige kan ik ze vaak ook wel een beetje vertellen wat er gaat gebeuren. Dat is belangrijk. Maar het belangrijkste is dat je voorkomt dat mensen alleen zijn. Ik leer trouwens, ondanks mijn ervaring, veel van dit werk. Uit de groep kwam een verzoek iets te leren over dementie. Dat vond ik een prima idee. Humanitas heeft dat toen speciaal voor ons georganiseerd. Het was héél leerzaam. Het werk bevalt me dan ook uitstekend. Zolang de gezondheid het toelaat, blijf ik het doen."

Wim

"Dat ik vrijwilligerswerk zou gaan doen stond als een paal boven water toen ik mijn baan opzegde. Maar wat? Ik had altijd bij de bank in het dorp gewerkt en werd overspoeld met verzoeken penningmeester te worden. Al die verzoeken hield ik af.

Ervaring met vrijwilligerswerk had ik genoeg. Eigenlijk heb ik het altijd gedaan, meestal samen met Geeske. We hebben het voetbalkrantje gemaakt, uitwisselingsstudenten in huis genomen, van alles. Maar nu wilde ik iets doen waarmee ik echt verschil maakte. Na een tijdje was ik eruit. Het zou een combinatie worden van financieel of administratief werk en mensen helpen.

Dankzij Geeske ging ik eens kijken bij Humanitas. Op de website las ik over het project Thuisadministratie. Heel toevallig stond er ook net een stuk over in het blad voor oud-bankpersoneel. Toen was het 1 + 1 = 2.

Mijn eerste deelnemer was een fietsenmaker van achterin de twintig. Zijn vader had altijd zijn administratie gedaan maar die werd te oud en nu wilde hij het zelf kunnen. Hij had geen schulden maar ook totaal geen idee van zijn inkomsten en uitgaven. Ik dacht: 'Dat varkentje ga ik wel even wassen' . Ik kocht een schriftje waarin hij alles kon noteren. Natuurlijk maak je in het begin fouten. Ik overspoelde die jongen met informatie. Hij zag door de bomen het bos niet meer. Maar na een tijdje had hij alles geleerd en lukte het hem om zelf zijn administratie te doen.

Er zijn mensen die je zo vertrouwen dat ze ook over andere dingen advies gaan vragen. Eén mevrouw vroeg toen ze een nieuwe vriend kreeg of ze met hem moest gaan samenwonen! Ik zei tegen haar dat ze het beste eerst met hem op vakantie kon gaan. Intussen woont ze heel gelukkig samen!

Soms loopt het ook minder soepel, hoor. Dan kom je met iemand niet verder. Een paar jaar geleden had ik iemand die zelf helemaal niets deed. Een andere mevrouw liet nooit wat van zich horen behalve wanneer er problemen waren. Dat stuurde ze een appje of ik even wat kon regelen. Was het gebeurd dan kwam er een Dankje! Of soms alleen een duim omhoog.

Je leert ook wat over jezelf. Soms ben ik wat kort-door-de-bocht. Zeg ik: ‘Als je daar nou eens mee stopt?’, wanneer iemand steeds maar nutteloze dingen koopt. Je moet doseren. Eén tip geven waar mensen in de veertien dagen erna wat mee kunnen."