In mijn eentje had ik dit nooit gekund

Bijna een jaar geleden kwam Ron (60) terug uit Spanje. Hij had vijf jaar vastgezeten. Daarvoor ook nog vijf jaar in Thailand. In Nederland had hij geen huis en geen contacten. Vrijwilliger Kim (26) van Humanitas Een Nieuwe Start hielp hem onder meer bij zijn zoektocht naar een huis.

"In de gevangenis leef je van dag tot dag. Contact met mijn familie had ik niet. De enige die me in de gevangenis een brief schreef was een maat. Tijdens mijn gevangenschap probeerde ik me zo goed mogelijk te houden. Het was psychisch zwaar, ik was angstig en depressief. In Thailand heb ik een jonge jongen echt gek zien worden. Daarom ging ik sporten. Elke dag. Eerst 4 kilometer rennen, daarna fitnessoefeningen en daarna nog thaiboksen. Daar was ik tot ’s middags twee uur mee bezig. Dan kon ik slapen.

Het sporten hield me op de been. Aan nadenken over de toekomst kwam ik echt niet toe. En hoe had ik iets kunnen doen? Wie geeft je postzegels en briefpapier om te schrijven? Alles wat je hebt in de cel kan je worden afgepakt. Ze slaan je de hersens nog in voor een sjekkie. 

Terug in Nederland trok ik eerst bij een maat in. Daardoor ging zijn uitkering omlaag. We wisten niets van zo’n korting. Hij ging er een kleine 200 euro op achteruit. Dat vindt niemand leuk. Je krijgt er spanningen door. 

Een half jaar geleden meldde ik me aan bij Humanitas. Als je terugkomt uit het buitenland denk je dat in een rijk land als Nederland alles goed geregeld is. Dat is niet zo. Al gauw bleek dat ik klem zat bij die vriend. Toen kwam ik iemand tegen die ook in Spanje had gezeten. Hij had hulp gekregen van Surant en S.T.E.K. (stichting tijdelijk eigen kamer). Hij zei dat er nog een derde club was die kon helpen. Dat was Humanitas. 

Foto: Laura Cnossen

Ik werd gekoppeld aan vrijwilliger Kim, die me hielp bij het zoeken van een huis. Ze weet precies wat er mogelijk is. Zij wist bijvoorbeeld dat mensen die hun contributie niet hebben kunnen betalen bij Woningnet, soms toch met terugwerkende kracht ingeschreven kunnen blijven als ze het achterstallige bedrag betalen. Ze heeft voor me geregeld dat men deze regeling voor mij goedkeurde. Zo schoot ik met stip omhoog. In één keer was ik zestien jaar woningzoekende. Het kostte een bak geld, maar het scheelde veel! Samen met Kim heb ik heel veel woningen bekeken. Op het internet maar ook in het echt.  

Nu verhuis ik binnenkort voor het eerst sinds heel lang naar een eigen huis. Dat is… Ik weet gewoon niet hoe ik het zeggen moet. Weet je wat het is, een huis geeft rust. Voor mij hoeven alle avonturen niet meer. Je weet toch altijd waar het einde van de weg ligt. In de bak, dus. Ook al gaat het een paar jaar goed, het gaat een keer mis. Even mijn telefoon pakken. Kijk! Dit is het. Ik kan het zelf nog maar amper geloven. Dit ziet er als nieuw uit, toch? Alsof het er net gerenoveerd is. Zie je dat badkamertje? Spiksplinternieuw. Geweldig. Dus ik ben nu heel blij. Een huis is de basis. Probleem nummer 1 is nu getackeld. Ik kan nu verder. In mijn eentje had ik dit nooit gekund. Ik raad iedereen uit de grond van mijn hart aan een ‘Kim’ te zoeken!" 

Dit ervaringsverhaal is gebaseerd op een artikel van Marjolein van Rotterdam in Comeback. 

Lees meer over de hulp die we aan (ex-)gedetineerden bieden.