Iedere jongere is een puzzel om op te lossen

Thijs (63) is vrijwilliger bij het project Jongerenmaatjes Alphen aan de Rijn. Een keer per week gaat hij met een jongere op stap. Samen doen ze iets leuks of voeren een goed gesprek. 

"In 2012 kreeg ik een herseninfarct. Toen ik daarvan aan het herstellen was, wilde ik wat doen en ben ik gaan zoeken naar vrijwilligerswerk. Zo kwam ik bij het maatjesproject van Humanitas terecht. Jonge mensen vind ik heel leuk, die zijn nog vrij. Ze kunnen je echt verrassen met de manier waarop ze naar dingen naar kijken. En ik houd ervan om dingen over te dragen en in mijn werk kwam dat er niet van.  

Het doel van het contact met de jongeren is om iets te ondernemen dat voor ons allebei leuk is en intussen hun zelfvertrouwen wat op te bouwen. De jongeren zijn voor mij allemaal puzzeltjes en elke keer als het lukt om die op te lossen is dat hartstikke leuk. Ook probeer ik hun wereld te verbreden; ze uit hun ‘comfortzone’ te halen door ze nieuwe dingen te laten zien. Want voor elk van hen geldt dat ze eigenlijk bijna nergens komen. Gedurende het jaar zie je ze echt groeien, dat is wat dit werk zo leuk maakt. En na afloop zijn ze vaak zoveel opgeknapt dat ze zelf dingen kunnen ondernemen. 

Dierentuin

Zo ondersteunde ik een Syrische jongen van dertien, die veel problemen had met de Nederlandse taal. Vooral met geschreven teksten. Dan ga ik nadenken hoe ik hem het best kan helpen. Ik heb ook advies ingewonnen bij vrienden die al heel lang in het onderwijs zitten. Uiteindelijk heb ik het zo gedaan dat we de ene keer ergens heen gingen en dat we de volgende keer er een opstel over maakten. Dat las hij dan hardop voor aan zijn moeder. We zijn bijvoorbeeld naar de dierentuin geweest. Zoiets had hij nog nooit gezien, dus ik werd voortgetrokken door de dierentuin. Aan het eind had ik misschien één torretje gemist, maar verder hebben we elk dier gezien! Die aanpak heeft goed gewerkt. Onlangs kreeg ik een appje dat hij op zijn rapport allemaal voldoendes had.

Dit werk geeft me iets om op te focussen, zeker nu ik gepensioneerd ben. En het is leuk om iets nuttigs te doen. Als je het idee hebt dat je echt je ei kwijt kunt en iets gedaan hebt, dan is dat heel fijn. 

Daarnaast leer ik zelf ook van dit werk. Ik krijg bijvoorbeeld steeds meer het idee dat de ‘ratrace’ waar ik zelf altijd in heb gezeten, toch niet alles is. Ik realiseer me dat mensen heel verschillend maar allemaal heel erg waardevol zijn. Dat had ik voor het eerst bij het Syrische jongetje. Hij zat op school maar het onderwijs werkte niet voor hem. Je ziet dan dat je als maatschappij mensen gewoon laat liggen. Kinderen worden door een onderwijssysteem heengetrokken dat afgestemd is op ‘het gemiddelde’. Maar wat als dat niet werkt voor een bepaalde jongere? Het is echt de moeite waard om ervoor te zorgen dat ook kinderen die niet gemiddeld zijn kunnen meekomen."

Lees meer over Jongerenmaatjes.