Ik zou nog wel een keer zo’n maatje willen!

Samen leuke dingen doen. Of een goed gesprek hebben. Daar zijn de Jongerenmaatjes van Humanitas voor.

Isabella

Isabella’s moeder werd in 2009 ziek. Een heftige periode volgde. Via via kwam ze terecht bij Humanitas Jongerenmaatjes. Met maatje Vera klikte het vanaf het eerste moment.

“Met Vera ging ik elke week iets leuks doen. Dan vergat ik alles wat ik had meegemaakt. We gingen thee drinken bij de Hema, naar Ponypark Slagharen, de stad in, pannenkoeken eten. We hadden meteen een goede band met elkaar en ik vond het fijn om met haar te praten. Dat deden we op weg naar de leuke dingen, als we in de auto zaten. Met mijn oma kan ik ook goed praten, maar mijn vriendinnen vertel ik niet zo veel.”

Tropisch zwembad

“Vera begreep hoe ik me voelde, dat vond ik heel fijn. Ik kon alles met haar delen. Het zwemmen was het allerleukst. Het was ’s avonds en ik was nog nooit in zo’n tropisch zwembad geweest. Ik vind het dan ook heel erg jammer dat het afgelopen is. We hebben gelukkig nog contact via Whatsapp en binnenkort komt ze een keer langs. Het gaat nu wel beter met me. Ik zit op dansen, hiphop en streetdance. Ik vond het heel fijn om dingen met haar te delen. Ik zou nog wel een keer zo’n maatje willen!”

Vera

Vrijwilliger Vera was maatje van Isabella. Vera studeert Maatschappelijk Werk en Dienstverlening. 

"Isabella en ik hebben een superleuke tijd gehad. Het was voor ons allebei heel moeilijk om voor de laatste keer afscheid te nemen. Ik was als een grote zus voor haar.

Het contact was precies wat ik ervan had verwacht. Ik wilde graag iets met kinderen doen, maar dan op een ongedwongen manier. Op school oefenen we vooral in gesprekken waarbij we aan tafel zitten. Bij Match ga je naar buiten, leuke dingen doen met elkaar. Samen theedrinken, de stad in, een activiteitencentrum bezoeken. Dat trok me aan.

Juist het ongedwongen contact zorgde ervoor dat ik Isabella kon helpen. Ze had veel meegemaakt en kon haar verhaal bij mij kwijt. We spraken daar met elkaar over, terwijl we leuke dingen deden."

Glimlach

"Isabella vertrouwde mij meteen. Ze had het heel erg nodig om elke week even stoom af te blazen. Daardoor ‘ontplofte’ ze bijvoorbeeld ook niet op school, in het contact met de juf en de kinderen. De eerste keren dat ik haar kwam ophalen, kreeg ik al berichtjes onderweg in de auto. Na verloop van de tijd vergat ze soms wel eens dat we hadden afgesproken. Dat vond ik een goed teken. Hoogtepunt van ons contact was ons uitje naar een subtropisch zwemparadijs. Ze liep er rond met een glimlach van oor tot oor.

Wat het werk voor Jongerenmaatjes me vooral heeft laten zien is dat je al iets voor mensen kunt betekenen door er alleen maar te zijn. Ik vond het een kleine moeite om dat twee uur per week te doen."

Lees meer over Humanitas Jongerenmaatjes.