De verhalen waren heel spannend

Ieder jaar beleven bijna negenhonderd kinderen een onvergetelijke Kindervakantieweek.

Abi

Abi woont samen met zijn moeder, broer en zusje. Hij ging mee met een Kindervakantieweek aan de kust.

"In de zomer ben ik meestal thuis en speel ik buiten. We gaan niet meer met vakantie omdat mijn moeder erg ziek is geworden en geen werk heeft. Daarom mochten mijn jongere zusje en ik mee met de Kindervakantieweken.

Ik vond het afscheid nemen moeilijk, kon er niet van slapen. Maar op de tweede dag was ik gewend. Brandon en Jack werden mijn vrienden, ze waren heel grappig. We hebben samen in het bos gespeeld en wortels uit de grond getrokken op de dijk en die aan de kok gegeven. Zij heeft ze gebruikt voor het eten!

Er werden veel spelletjes georganiseerd. Ik kan niet kiezen wat ik het leukste vond: dat de brandweer langskwam en ik met de slang grote letters omver mocht spuiten. Of dat we legeroefeningen mochten doen met een aardige man die bij de commando’s werkt. Ik kan nu acht geven en mijn voeten hard tegen elkaar doen.

De juffen en meesters vond ik heel erg aardig. Ze vertelden verhalen voor het slapen, sommige waren heel spannend. De nachten waren super. We sliepen met de jongens in stapelbedden en hadden veel lol.

Het minst leuk was het eten. Wij zijn Hindoestaans-Surinaams eten gewend, roti en rijst en zo, dus dit was nogal anders. Maar we hebben ook een keer frites gegeten, dat vond ik heerlijk!”

Kilian

Kilian werkt in de industriële automatisering en is vrijwilliger bij de Kindervakantieweken. Hoe doet de intakegesprekken en springt tijdens het kamp in als ‘vliegende keep’. 

"Toen ik nog studeerde vertelde een huisgenoot vol passie over de Kindervakantieweken. Dat leek me gaaf! Zij heeft mij erbij gehaald en toen ben ik ‘verliefd’ geworden en nooit meer weggegaan. 

Zo’n week is hard werken met korte nachten. Maar niets is mooier dan die enthousiaste reacties van de kinderen te zien. Met de dag wordt de groep hechter. Als we afscheid nemen weet ik: ik ga ze missen. En heb ik weer zin in volgend jaar.

De vrijwilligersgroep voelt als een grote vriendenkring. Bijna iedereen komt het jaar erna terug. We kunnen alle hulp gebruiken; van begeleiders tot mensen in de keuken. Het werk staat ontzettend goed op mijn cv, ik krijg er vaak reacties op. Het zegt veel over je sociale vaardigheden.

Tijdens een van de kampen was er een twaalfjarige jongen die nog nooit zo ver van huis was geweest. Hij had last van heimwee. Maar op de laatste dag zei hij: ‘Ik wil niet slapen. Het is hier zo leuk, ik wil helemaal niet weg. Ik wil niet dat het morgen wordt.’ Dat had ik niet zien aankomen. Zo’n moment geeft een kick. Ik dacht: ‘Yes, weer een goede week gedraaid!"