We kunnen nu weer makkelijker praten

Als Deborah vijf maanden zwanger is gaan zij en haar vriend  Wesley uit elkaar.  Vrijwilliger Gerard van Begeleide OmgangsRegeling (BOR) helpt ze goede afspraken te maken over de omgangsregeling.

Deborah - moeder

"We wilden de afspraken over de omgang tussen Wesley en onze dochter eigenlijk zelf doen. Maar bij mij thuis afspreken was voor Wesley niet fijn. Het leverde teveel spanning op. Via Riwis Zorg en Welzijn kwamen we bij BOR.

Het was voor mij belangrijk dat mijn dochter haar vader zag. Hij is en blijft haar vader en die hoort ze te kennen. We zijn nu een half jaar bezig en ik denk dat het ons gaat lukken om op termijn de afspraken zelf te doen. Wesley heeft veel voor haar over, wil graag haar vader zijn. Op basis daarvan weet ik dat het goed gaat komen. Ik merk aan mijn dochter dat ze blij is als ze hem ziet en dat ze hem herkent. Als hij binnenkomt, kruipt ze naar hem toe en wil opgetild worden. Dat zit absoluut goed.

We kunnen nu ook weer makkelijker met elkaar praten. Het contact gaat heel goed. We hebben een overdrachtschrift, waar we in schrijven wat er gebeurd is. Ook als er bijzonderheden zijn kunnen we die erin vermelden. Ik schrijf hoe de week is gegaan en als ze iets  nieuws heeft geleerd zet ik het in het schrift, zodat hij erop kan inspelen. En hij laat bijvoorbeeld weten  wat onze dochter  gedaan heeft en hoe ze gegeten heeft.

Onze vrijwilliger Gerard is basisschooldirecteur geweest en dat merk je heel erg. Hij weet meer te vertellen over hoe onze dochter zich voelt of wat er aan de hand is. Voor mij was dat een hele geruststelling."

Foto's: Maaike Koning

Wesley - vader

"Bij de intake van BOR hebben ze me gevraagd of ik me honderd procent wilde inzetten voor een goede omgangsregeling met mijn dochter en dat heb ik toegezegd. In de beginperiode zag ik haar maar drie kwartier per week, want ze was nog jong en kende me nog niet zo goed. Daarna zijn we naar een uur gegaan.

Inmiddels zie ik haar twee keer per week een uur. Een keer in de omgangsruimte van BOR, dan is ook vrijwilliger Gerard erbij. En een keer per week zie ik mijn dochter bij mijn zus thuis. Dan lees ik haar voor of gaan we een stukje wandelen of samen kruipen. Wat we vooral veel doen, is spelen met echte meidendingen. 

Het einddoel is dat ze een weekend bij mij door kan brengen. Maar dat gaat nog even duren want ik woon nu bij mijn ouders in. En Deborah vindt dat ik een eigen plek moeten hebben, zodat mijn dochter een eigen slaapkamer krijgt.

Door de tussenkomst van BOR heb ik nu een band met mijn dochter. Zonder BOR had ik misschien nog steeds niet geweten hoe ze eruit ziet. Dus als je het belangrijk vindt om een band met je kind op te bouwen en te zien hoe het opgroeit, zou ik mensen in een vergelijkbare situatie zeker BOR aanraden."

Vlnr: Deborah, Gerard en Wesley.

Gerard - vrijwilliger

"Ik heb mijn hele leven met kinderen gewerkt. Beroepsmatig als directeur van een basisschool en in mijn vrije tijd als trainer van een jeugdelftal. Kinderen in de knel, ik vind het belanrijk dat ik daar iets voor kan betekenen. Dus toen ik in een lokale krant een mooi artikel las over BOR, heb ik me aangemeld.

Het is mijn rol om de beide ouders te helpen bij het maken van goede afspraken over de omgangsregeling. We bepalen samen hoe de omgang eruit zal zien en ik ben ook aanwezig bij de omgang. Daarnaast probeer ik het vertrouwen tussen de ouders weer op te bouwen. Want vaak ligt de communicatie stil, zeker als de zaak onder de rechter is. Dat betekent dat ik na een omgang contact opneem en bespreek hoe het is gegaan.

Ik doe dit werk nu zes jaar en heb gemerkt dat elke omgang anders is. Soms ben je heel actief en soms passiever. Hoe meer ik me kan terugtrekken, hoe beter het is. Wanneer de ouders zelf in staat zijn afspraken te maken over de omgang, neem ik afscheid. 

Met de ouders en zeker de oudere kinderen bouw je best een band op. Ze vertellen je veel en soms word je een vraagbaak. Dus soms mis ik het contact wel als mijn rol erop zit.

Om dit werk te doen moet je empathisch vermogen hebben en absoluut niet te snel oordelen. Ik probeer rust uit te stralen en te luisteren. Ik ben open, eerlijk en nieuwsgierig. Ik luister, vraag door en vat samen maar heb geen mening of aanname. Dat is een houding die ik door de jaren heen geleerd heb en ik voel me daar prima bij. Ook moet je teleurstellingen kunnen verwerken, want je maakt ook wel eens een situatie mee waarin een ouder boos wordt.

Wat ik voor dit werk  terug krijg? Ik ben natuurlijk blij als mensen me bedanken. Dat is leuk. Maar als de ouders kunnen communiceren en afspraken maken, wat ze in het begin absoluut niet konden, dan zeg ik: ‘Klasse!’. Daar doe ik het voor en nergens anders."