Er ontstond steeds meer ruimte om te lachen

Ilja was 31 toen haar vader totaal onverwacht overleed. Bij vrijwilliger Sophie van Steun bij Rouw vond ze al wandelend steun en herkenning.

Ilja

"Met mijn vader was ik altijd heel erg verbonden. Ik heb me super geliefd gevoeld door hem. Op een dag werd hij ziek. Een griepje zo leek het eerst. Maar het was een ernstige infectie en een paar dagen later was hij er ineens niet meer.

Het eerste half jaar had ik geen tijd om te rouwen. We waren erg druk met het afhandelen van praktische dingen. Van het opheffen van bankrekeningen tot het leeghalen van zijn huis. Dat ik niet kon rouwen maar wel verdriet had, gaf me letterlijk hartpijn. Als orthopedagoog weet ik hoe belangrijk mentale gezondheid is. Toen het meeste geregeld was, voelde ik dat ik hulp nodig had bij mijn proces. Ik wist dat er vrijwilligersorganisaties zijn die dit aanbieden en zo kwam ik bij Humanitas terecht. Steun bij Rouw sprak me aan omdat het om lotgenotencontact gaat.

De eerste afspraak met vrijwilliger Sophie voelde ik me gelijk op mijn gemak. We hadden in een café afgesproken en ik zag daar een hele lieve vrouw van mijn leeftijd, met een prettige, open blik. We hadden dezelfde studie gedaan, waren leeftijdsgenoten en konden over van alles praten. De rouw liep daar als een rode draad doorheen. 

Een jaar lang spraken we regelmatig af. Vooral tijdens belangrijke periodes, zoals de eerste verjaardag van mijn vader na zijn overlijden en de periode rondom Kerst, was het heel fijn om met haar mijn gevoelens te kunnen delen. Ze kon heel goed luisteren, gaf eigenlijk nooit advies. Dat vond ik zo prettig. Het gaf me heel veel ruimte en was een mooie aanvulling op de aandacht van mijn vriendinnen. Die wilden er graag voor me zijn, maar wisten niet altijd goed hoe. Een paar waren in het buitenland of hadden het zelf druk. En soms kon ik me bij hen ook bezwaard voelen. 

Sophie en Ilja. Foto: Anneke Hymmen

Vaak maakten Sophie en ik een wandeling door het park. Dan haalden we eerst een lekkere cappuccino en dan deelde ik al wandelend wat ik wilde delen. Ik wist al dat een ommetje maken helend kon zijn, maar heb het nu ook echt ervaren. Er ontstond steeds meer ruimte om te lachen. Ja, langzaamaan werden de kleuren van het park weer feller, letterlijk en figuurlijk."

Sophie

Al van jongs af aan wil Sophie iets voor mensen in rouw betekenen. Bij Humanitas Steun bij Rouw werd ze maatje van Ilja.

"Op mijn veertiende maakte ik kennis met rouw. Mijn vader overleed en dat was intens en heftig. Tegelijkertijd bracht het heel veel mooie momenten met familie en vriendinnen met zich mee. In die tijd zocht ik ook steun bij een rouwtherapeut en dacht ik: ‘Wat een mooi beroep is dat’. Toen ik een paar jaar later pedagogiek ging studeren, kreeg ik college over rouw bij kinderen. Ik merkte dat dit mij nog steeds enorm boeide.

Ik werk nu als hulpverlener met kinderen, maar wil daarnaast iets voor mensen in rouw betekenen. Daarom meldde ik mij als vrijwilliger aan bij Humanitas Steun bij Rouw. Een jaar lang mocht ik met Ilja optrekken. Bij rouw heeft iedereen zijn eigen verhaal. Het was heel prettig om te kunnen luisteren zonder therapeut te zijn. Ons contact was gelijkwaardig, van mens tot mens. We hadden van tevoren geen plan voor het gesprek, het was gericht op wat Ilja kwijt wilde. Ik vond dat heel prettig. Dat we allebei hetzelfde hebben meegemaakt, gaf een extra laag van verbintenis.

Rouw is een kwetsbaar onderwerp. Ik vind het heel goed dat vrijwilligers bij Humanitas goed worden opgeleid en begeleid. Voor mij was het redelijk nieuw om met volwassenen te werken. Bij hen heb ik sneller dan bij kinderen de neiging om een antwoord klaar te hebben. Bijvoorbeeld door te zeggen: dat heb ik ook. Als je probeert om dat niet te doen, geef je de ander pas echt de ruimte voor zijn of haar verhaal.

De eerste keren stond Ilja’s rouw nog op de voorgrond. Tegen het einde kwam er ook ruimte voor andere onderwerpen. Het was een mooie ervaring om er voor iemand te kunnen zijn die op z’n kwetsbaarst is. Daar haal ik echt voldoening uit. Dat het contact over een langere periode was, zorgde er ook voor dat we elkaar goed leerden kennen."