Ik geniet nog zo lang ik kan

Jacoba heeft last van hartfalen en een longziekte. Toen ze in het ziekenhuis te horen kreeg dat ze niet meer terug kon naar huis, koos ze voor een hospice.

Jacoba

"Dit is mijn laatste plek. Dat is gewoon zo, ik kan er niets anders van maken. Hier verblijf ik tot mijn einde.

Toen de arts in het ziekenhuis vertelde dat ik niet meer naar huis kon, koos ik ervoor om mijn tijd door te brengen in een hospice in plaats van een verpleeghuis. Het spreekt me aan dat hier vrijwilligers werken en dat zij overal mee kunnen helpen. Dat zijn er veel en het wisselt hier dus nogal van de gezichten. Maar dat is prima; ze zijn allemaal even aardig.

Mijn dagen vullen zich met breien, tv kijken en af en toe een wandelingetje met mijn bezoek. Aan de dood denk ik niet, ik spreek er ook niet over. Gisteren waren er hier twee uitvaarten. Dat is erg, maar het is niet anders. Ik weet dat het kan gebeuren en geniet nog zo lang het kan; van mijn vier kinderen, mijn vijf kleinkinderen en twee achterkleinkinderen, die hier gisteren nog waren. En mijn hondje komt ook geregeld op bezoek. Ik heb het goed hier."

Foto: Kees van de Veen

Rudolf 

Rudolf is vrijwilliger in Gasthuis Groningen, een hospice waar mensen op hun eigen manier hun laatste levensfase kunnen doorbrengen.

"Ik kom hier twee keer per week. We zijn met 125 vrijwilligers en hebben diensten in de ochtend, de middag of de avond. Beschikbaar zijn voor de gasten is hier heel belangrijk; op elke verdieping zitten dan ook altijd twee mensen klaar om hen bij te staan. Soms zit ik op de gang met de krant of een boek, te wachten tot ik iets kan betekenen. Op andere momenten doe ik de was, verschoon ik een bed of voer ik gesprekken met de gasten. Ik kan goed luisteren. Mijn eigen verhaal is niet van belang, ik ben hier om mensen een zo veilig mogelijk gevoel te geven.

De naderende dood zorgt bij mij niet voor drempelvrees. Zo lang mensen onder ons zijn, zijn ze onderdeel van de samenleving. Ik vind het heel boeiend om hun levensverhalen te horen. Waar komen ze vandaan, hoe denken ze over dingen, hoe kijken ze tegen het einde aan?

Wat me ook aantrekt aan dit werk is de verantwoordelijkheid die je hier als vrijwilliger hebt. Naast ons ‘gewone’ werk, zitten we allemaal in een zelfsturend team, zoals een groepje dat de aanmeldingen verwerkt of de pr verzorgt. Het maakt na al die jaren werken hier nog steeds veel indruk op mij om te zien wat voor grote zaken je met vrijwilligers allemaal kunt realiseren."

Lees meer over ons project Vrijwillige Palliatieve Terminal Zorg.