Mijn wereld was heel klein geworden

Nadat de vrouw van Albert was overleden, ging het steeds slechter met hem. Hij kwam in het hospice met een euthanasiewens, maar knapte er enorm op.

Albert

"Een half jaar geleden overleed mijn vrouw. Mijn gezondheid ging daarna heel snel achteruit. Ik werd opgenomen in het ziekenhuis. Toen ik daar liet weten dat ik euthanasie wilde, verwees de arts me naar dit hospice.

Ik hoefde niet meer zo nodig te leven. Mijn wereld was heel klein geworden. Grote gesprekken voeren, dat lukt me niet meer. Ik was vroeger professor in de scheikunde en heb zelfs een formule ontdekt, maar nu ben ik vergeetachtig.

Toen ik hier kwam, vond ik het gelijk geweldig. Mooier kun je niet wonen. De vrijwilligers zijn grote klasse. Ze zijn allemaal heel verschillend, dat vind ik leuk. Ik geniet van de kleine dingen hier, spel de krant en loop elke dag een half uur met een vrijwilliger. Nu het beter met me gaat, wil ik verder leven. Ik kan hier niet meer blijven en verhuis naar een verzorgingshuis. Ik zal het gaan missen. En het lekkere eten!"

Foto: Kees van de Veen

Trudy

Toen Trudy van een drukke baan overstapte naar vrijwilligerswerk in een hospice, viel haar vooral het verschil in tempo op. ‘Er gewoon zijn voor de gast is vaak al voldoende.’

"In dit hospice bezocht ik tien jaar geleden wekelijks de zieke moeder van een vriendin. De warmte en de gezellige sfeer overvielen me bij binnenkomst. Er was aandacht, ook voor mij als bezoeker. Een vrijwilliger zei tegen me: 'Wat lief dat je dit doet'.

Ik dacht toen: als ik ooit meer tijd in mijn leven krijg, dan ga ik hier werken. Vijf jaar geleden raakte ik werkloos door een reorganisatie. Ik heb me direct hier aangemeld. Drie diensten liep ik mee, ik kan me die nog heel goed herinneren. Het was heel rustig in het huis. Als je uit een werkende wereld komt waarbij je doelen  moet halen, is dat wel even schakelen. Hier is het voldoende om er gewoon te zijn en te zien wat de gast wil. Soms is dat luisteren, soms een ommetje maken. Aan dit tempo heb ik wel even moeten wennen. Toen er deurklinken los zaten, ging ik die gelijk repareren, ha ha.

Het is heel mooi om dichtbij mensen te mogen zijn. Zo vroeg een van onze gasten mij kort geleden of ik een fles wijn wilde kopen. Met een glaasje erbij wilde hij in klein gezelschap afscheid nemen. Ik vond het heel erg bijzonder dat ik daarbij mocht zijn. Hij proostte met 'Op het leven!'. Ik realiseerde me daardoor dat ik nog meer bewust zou kunnen genieten dan ik al doe. Dat gevoel houd ik er hier keer op keer aan over."

Lees meer over ons project Vrijwillige Palliatieve Terminale Zorg.