De Telefoonketen

Elke dag een belletje voorkomt eenzaamheid

In de jaren zeventig kwam Humanitas Rotterdam met een primeur in Nederland: de telefoonketen voor alleenstaanden. Bij geen gehoor werd alarm geslagen.

Het principe was eenvoudig: de deelnemers aan de telefoonketen belden dagelijks met de volgende deelnemer in de keten. Nam deze niet op, dan werd de coördinator ingeschakeld. Deze nam contact op met een familielid of buur, die vervolgens poolshoogte ging nemen. De deelnemers konden elkaar ook bellen bij calamiteiten.

Veiligheid en minder eenzaamheid

'Het idee dat je elke dag wordt gebeld, geeft me een gevoel van veiligheid', zei mevrouw Vos in 1977 in het tijdschrift Informatiek. En mevrouw De Jong vond het een groot voordeel dat ze haar familie niet hoefde te vragen een oogje in het zeil te houden: 'Iedereen heeft het toch al zo druk in deze tijd.' Voor mevrouw Akkerman was het telefoontje een dagelijkse 'sleuronderbreker': 'Vaak bel ik 's middags nog eens uitgebreid met iemand uit de keten.'