2016-nu

Eigen kracht

Sinds de invoering van de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) in 2015 zijn de gemeenten verantwoordelijk voor zorg en welzijn van kinderen en jongeren en voor de zorg aan langdurig zieken en ouderen. Niet het rijk maar de gemeenten moeten er sindsdien voor zorgen dat mensen zo lang mogelijk thuis kunnen blijven wonen.

 

De Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) was bedoeld om mensen zoveel mogelijk te laten meedoen in de maatschappij en hen zo lang mogelijk veilig en zelfstandig in de eigen omgeving te laten wonen. Dit blijkt echter voor lang niet iedereen haalbaar, ook niet met hulp van vrijwilligers en mantelzorgers.

 

Niet alle kwetsbare mensen redden het wel in hun eentje. Zeker omdat er vaak meerdere problemen tegelijk spelen, zoals armoede, eenzaamheid, laaggeletterdheid en (hierdoor ook) psychische klachten. Ruim veertig procent van de Nederlanders kan niet aan het zelfredzaamheidsideaal van de overheid voldoen.

 

Humanitas staat voor een dilemma: gaan we naast laagdrempelige hulp nu ook ‘zwaardere’ zorg verlenen, omdat deze mensen anders tussen wal en schip raken, of kunnen en willen we dat niet van onze vrijwilligers vragen? Het dilemma is een terugkerend onderwerp van discussie in het traject dat Humanitas de laatste jaren heeft ingezet om tot een nieuwe strategie voor 2020-2025 te komen.

 

De samenwerking met gemeenten en andere lokale organisaties op het gebied van zorg en welzijn is nog hechter geworden. Humanitas gaat steeds meer een onderdeel vormen van het netwerk van voorzieningen en hulpmogelijkheden. Tot op de dag van vandaag staat Humanitas midden in een samenleving waarin iedereen moet kunnen meedoen.